Raar zijn is goed.

Mijn zoon is anders. Altijd al geweest.  Zo heeft Yens momenteel vrij lang haar, omdat hij een vlecht wil doneren. Het liefst laat hij er ook krullen in zetten, maar dat wordt lastig met dat stugge Chinese haar van hem. Want oh ja hij is ook geadopteerd toen hij 1 jaar werd.

Knuffelen als hobby

Hij zit op naailes, omdat hij sinds zijn 8e weet dat hij modeontwerper wil worden en hij breit, omdat hij daar altijd zo lekker rustig van wordt in zijn hoofd. En hij loopt alsof hij op een catwalk loopt. Hij is sowieso heel theatraal en zit daarom op musical les. Een kind dat knuffelen als hobby heeft. Althans dat schreef hij laatst in zijn motivatiebrief voor de tweetalige opleiding die hij wil gaan volgen op de Havo volgend jaar. Ik denk niet dat ze die hobby hadden zien aankomen. De brief was sowieso vrij apart en ik heb er hartelijk om gelachen. Heel eerlijk geschreven en hierdoor zeker onderscheidend.  En het verbaasde mij dan ook niet dat hij was aangenomen, want inmiddels heb ik wel van mijn kind geleerd dat jezelf zijn niet altijd makkelijk is (hij is veel gepest) maar je ook heel veel kan opleveren.  

Gepest

En natuurlijk was dat pesten in groep  3 tot en met 5 verschrikkelijk. Kinderen sloten hem in op het schoolplein en trokken zijn jas over zijn hoofd. Heel intimiderend. Ze vonden het maar raar dat hij graag met meisjes speelde en af en toe zijn nagels lakte. “Ga maar naar de meisjes kleedkamer jij!” riepen ze met gym en daar werd mijn kind heel verdrietig van, want hij is geen meisje. En modeontwerper is inderdaad wat anders dan profvoetballer. Maar kinderen zijn hard, zeker in de Zaanstreek waren we toen nog woonden.

Een hele lastige tijd die mij als moeder erg geraakt heeft. Ik ging dood als ik hoorde dat hij zich een lelijk eendje en eenzaam voelde. Verschrikkelijk om te horen, want je wil je kind het liefst tegen alles beschermen. Maar dat gaat helaas niet. Ik denk dat deze periode ons allebei wel gevormd heeft. Yens voelt zich eerder aangevallen en benadeeld (gaat wel beter inmiddels) en ik schrik nog elke keer als ik zie dat er kinderen om hem heen komen staan op een schoolplein. Oud zeer dus.

Interessant

We zijn voor de liefde verhuisd naar West-Friesland en hier gaat het beter. Hier vinden ze Yens misschien ook wel een beetje raar, maar dat zeggen ze hem niet. Ik heb het idee dat ze hem hier gedogen. En hij heeft het ook makkelijker nu omdat kinderen hem ook interessant vinden door hetgeen hij allemaal heeft mogen meemaken, omdat hij anders is. Zichzelf dus.

Taarten van Abel

Zo kwam hij in het tv programma Taarten van Abel terecht en daar vertelde hij hele kwetsbare dingen. Dingen die ik misschien zelf niet had durven te vertellen op landelijke tv (en echt ik durf veel) maar hij deed het gewoon. Het raakte niet alleen mij maar ook Douwe Bob die de uitzending zag en hem vroeg om een pak voor hem te maken, die hij voor zijn song “Shine” nodig had. En hij liet Yens ook meteen de hoofdrol spelen in zijn clip. En toen ging het snel. Het Jeugdjournaal kwam bij ons thuis en Yens ging met Douwe Bob naar de Wereld Draait door en naar Koffietijd. En hoeveel camera’s er ook op hem gericht stonden, hij bleef altijd zichzelf. Hij zei wat hij te zeggen had, vertelde eerlijk over het pesten en was schaamteloos content over het pak dat hij had gemaakt.

Taarten van Abel

Herkenbaarheid

Hiermee is voor mij het bewijs geleverd dat als je jezelf blijft, het je altijd oplevert. Dat je talenten beter zichtbaar worden, omdat je je onderscheidt. En dat geldt ook voor mij. Tegenwoordig houd ik lezingen over jezelf zijn en vertel ik mensen ons persoonlijke verhaal. En hoe zakelijk de setting ook is waar ik sta, mensen laten hun zakelijke schild vallen zodra ik over Yens begin te vertellen. Elke keer verbaas ik mij daar weer over.  Zo ontzettend mooi om te zien, dat mensen herkenbaarheid hebben bij ons verhaal. Dat ze zich laten raken, omdat ze een kind hebben die anders is of zelf vroeger gepest zijn. En om dan achteraf  te mogen horen dat ze er door geïnspireerd zijn en ook vaker zichzelf willen zijn. Dit is ook de reden dat ik deze zomer aan de slag ga met een theaterstuk over anders zijn. Een maatschappelijke droom die de wereld hopelijk een beetje mooier maakt. Ik hoop dat mensen met elkaar gaan praten na afloop van de voorstelling en dat er meer begrip gaat komen voor elkaar. Uiteraard mag mijn kind de kostuums ontwerpen.

Raar zijn is goed

Ik kijk er naar uit om ermee aan de slag te gaan en mensen hiermee een hart onder de riem te steken. Want zoals Douwe altijd tegen Yens heeft gezegd: Raar zijn is goed!

Wordt vervolgd.

Deze foto is genomen voor de auditie van de musical Kinky boots waar hij voor uit is genodigd. Hij vindt het namelijk geen probleem dat hij dan op hakken op het podium moet staan. 
Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results