Respect en discipline. Structuur en duidelijkheid….

De grootste uitdaging van veel ouders: respect en discipline aanleren aan de kinderen.

Vorige week schreef ik over gelukkige kinderen. Dat ze gezond moeten eten om goed in hun vel te zitten; een gezonde geest in een gezond lichaam en zo. Maar momenteel breek ik me echter meer het hoofd over gezonde geesten dan over gezonde lichamen. Oké, dat is niet helemaal waar, want ik ben enkele jaren geleden geen ontwikkelingspsychologie maar (natuur)voedingsleer gaan studeren. Maar nu we die levensstijl enigszins onder de knie hebben, blijven er op het mentale vlak wat hindernissen liggen.Mijn huidige uitdaging heeft te maken met respect en discipline.

Alles mag en alles kan?

Mijn huidige uitdaging heeft te maken met respect en discipline. Zoveel kinderen dobberen tegenwoordig stuurloos door het leven; alles mag en alles kan. De wereld aan hun voeten. Het is mijn bescheiden mening dat ze door bijdehand-assertief (lees: irritant) gedrag alsnog om structuur en duidelijkheid smeken. Ik ben er wel klaar mee. Voor sommigen is dit vloeken in de kerk van het modern ouderschap. Kinderen moeten namelijk vóór alles gelukkig zijn. Zei ik zelf ook al niet zoiets? Streng zijn hoort daar niet bij. We zijn allemaal gelijk, dus: kinderen mogen altijd hun mening geven. Sterker nog, ze worden er continu om gevraagd. ‘Wat zullen we vanavond eten, schatje?’ Of, ook zo’n fijne: ‘Waar wil je eigenlijk heen op vakantie dit jaar?’ Niet verwonderlijk dat kinderen zich de directeur van firma Gezin wanen.

Tijgermama nieuwe stijl

Zoals mijn kinderen een paar jaar geleden op een serieuze suiker-detox gezet werden (bye bye roosvicee, snoepje, koekje, diksap, nog een snoepje), zo zitten ze nu in hun dictator-afkickfase. Yep, Tijgermama Nieuwe Stijl, that’s me. Niet dat ik mijzelf nu direct met een Amy Chua vergelijk, dat gaat me te ver. Vooralsnog… Chua schreef in 2011 Strijdlied van de Tijgermoeder, een boek over opvoeding en discipline. Het deed op z’n zachtst gezegd nogal wat stof opwaaien. Tijgermoeders laten hun kinderen drie uur per dag een muziekinstrument bespelen, en daarnaast drie uur huiswerk maken, zodat ze op z’n minst naar een topuniversiteit kunnen. Kindjes die het wagen op hun vijfde verjaardag liever een feestje te vieren dan met de speciaal ingevlogen tutor hun tweede taal te oefenen, worden met pek en veren besmeurd in de hoek gezet. Zielig! Wat een onzin! En hoe durven die tijgermoeders mij, voorheen-softe mama met m’n schijnbaar nu al kansloze slampampers van kinderen te bekritiseren?

En toch… We kennen allemaal kinderen die te hoog van de toren blazen. Die hun ouders er verbaal van langs geven. Die uit principe weigeren mee te werken. Die alleen dát eten wat ze zelf in de supermarkt hebben uitgezocht. Kinderen die een grote bek opzetten tegen de juf. Tegen elke vorm van autoriteit. Omdat ze geen zin hebben, of juist ontzettend veel zin. Omdat ze niet ‘op de tablet’ mogen. De wereld dient om hen heen geplooid te worden, anders worden ze boos. Of verdrietig, godbetert.

Wat maakt eigenlijk gelukkig?

Volgens mij ben ik als moeder niet eens totaal mislukt. Mijn kinderen zijn best beleefd (tegen anderen), ze kunnen met mes en vork eten, kennen verkeersregels, worden enigszins consequent aan afspraken gehouden, oefenen op de piano en doen het heel behoorlijk op school. Het kan véél erger (fijn!). Maar het kan ook beter… Worden ze wel gelukkig als ze op mijn ‘meestal-consequent-maar-soms-niet-manier’ worden opgevoed? En waar wórden mensen eigenlijk gelukkig van? Van snerpende discipline en torenhoge ambitie? Of van het gevoel dat alles je in de schoot geworpen moet worden? Amy Chua slaat misschien door, maar ze heeft wel een punt.

Opvoeden. Een grootse uitdaging

Ik erger me in ieder geval regelmatig kapot

Voed dat zooitje ongeregeld eens op, potverdikkeme! Trouwens, als mij voorheen een ‘potverdikkeme’ ontsnapte (of iets van dien aard, zal ik maar zeggen) hoorde ik steevast: ’Oooooh mama, mag nieieiet’. Met zo’n langgerekte ‘ie’ inderdaad. Ik telde vervolgens netjes tot 10. Niets geen striemend rietje over de vingers of een wekenlang doodzwijgen. Sterker nog, ik zei: ‘Je hebt helemaal gelijk, lieverd.’ Het desbetreffende kind wentelde zich vervolgens nog eens behaaglijk in z’n superioriteitsgevoel. Want ouders maken ook fouten. Als ouder moet je ook gewoon je excuses kunnen aanbieden. De kinderen moeten namelijk wel zelfverzekerd worden. En assertief. En ze moeten van zichzelf houden. Heel erg veel. Want daar worden ze gelukkig van.

Westerse moeders zijn slap

Als zo’n snotneus mij nu nog waagt te vertellen wat ik wel of niet mag, gaat het ongeveer als volgt: ‘DAT MAAK IK ZELF WEL UIT! En ‘potverdikkeme’ ís helemaal geen lelijk woord. Weet je wat een lelijk woord is? *#%^%#*!!’ Al hebben ze nog nooit van Amy Chua gehoord, sinds kort noemen mijn kinderen mij, raar maar waar, ‘Tijgermama’… Ik heb ze zelf geleerd dat alles wat ze denken en zeggen belangrijk is. Heb ik daar echt goed aan gedaan? Mijn punt is: hoe wenselijk is het dat kinderen overal hun mening over geven? Mijn zoon is 8, en die kijkt me aan alsof hij water ziet branden als ik hem verzoek zijn klep te houden als ik met iemand anders in gesprek ben. Dochterlief denkt na een aandachtsvacuüm van hooguit 8 minuten dat het volkomen geoorloofd is op hoge toon haar eisen van het moment kenbaar te maken. Goed goed, misschien ben ik gewoon een erg slechte moeder. Maar ik denk eigenlijk van niet.

Ha, het komt gewoon door onze cultuur!

Vraag maar aan Amy. Wij Westerse moeders zijn slap, en omdat wij niets van onze kinderen verwachten, worden zij zo mogelijk nog slapper. Wij willen namelijk dat onze kinderen gelukkig worden. De tijgermoeders rollen nu gillend van de lach over de grond. Gelukkig? Kinderen worden pas gelukkig als ze tot het uiterste gepusht worden het allerbeste uit zichzelf te halen. Tja…

Maatschappelijke hoogvlieger

De beide dochters van Chua zijn maatschappelijke hoogvliegers zijn geworden. Wat is de definitie van een hoogvlieger eigenlijk? Een hoogvlieger is een uitblinker, een ‘bolleboos’ (óf een duivensoort; www.encyclo.nl). Zou ik mijn kinderen ook op een topuniversiteit willen hebben? Maak ik me zorgen over de zogenaamde zesjes-cultuur die hier op de scholen heerst (en eerlijk is eerlijk: waarmee ook ik me door een aantal van mijn opleidingen heb gezwijnd)? Toen ik nog voor de klas stond, viel het me al op: kinderen denken overal recht op te hebben. Net als mijn eigen kinderen nu. Ze zijn snel gefrustreerd. Verongelijkt. Geïrriteerd. ‘Hoezó moet ik allemaal dingen doen waar ik geen zin heb? Waarom zou ik ergens keihard voor werken, als het ook anders kan?’ Het moet wel leuk blijven namelijk. En lekker fijn.

Want daar worden we gelukkig van.

Stel dat Sofia een overwerkte chirurg wordt, of een gelukkige bloemiste. Thije een drugsverslaafde muzikant, of een blije schoolmeester (ze bestaan!). Rink een burnt-out directeur, of een vrolijke vuilnisman. Duidelijk: dit zijn totaal overbodige stellingen. Geluk heeft niets te maken met de officiële functie die je vervult. Geluk is een toestand, te vinden in je ziel, kort en vluchtig, maar goddank meestal van de terugkerende soort. Als je jezelf kent, tegenslagen kunt verwerken, achter je keuzes staat, anderen en jezelf kunt vergeven en liefhebben, je bewust bent van de wereld om je heen, hard werkt en afziet, om vervolgens oprecht trots te zijn op wat zich manifesteert, dan zou je zomaar eens een gelukkig leven tegemoet kunnen gaan.

Acht tips om een gelukkige moeder te worden

Detail: hiervoor zijn niet de minste karaktereigenschappen nodig. Kun je die je kinderen aanleren? Ben ik een heks als ik wil dat mijn kinderen gedisciplineerder worden? Of een sukkel als ik me überhaupt afvraag of het strijdlied van de Tijgermoeder een bijdrage zou kunnen leveren aan kindergeluk? Ach ja, zo modderen we weer verder door het diepe Mama-Moeras der Grote Twijfels.

Zo, lieve kindertjes, mama heeft net een definitie van geluk geschreven. Succes ermee… En ik krab me ook nog eens achter mijn eigen oortjes…

PS- De aanrader van de week, al is het maar om je eens lekker op te winden: Amy Chua, Strijdlied van de Tijgermoeder, Nieuw Amsterdam, 2011.

Lees ook:

Een moeilijk etend kind. Wat te doen?

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

2 comments

  1. Pingback: Streng zijn is oké. - mamaschrijft

  2. Pingback: Opvoeden: Pick your battles - mamaschrijft

Type to Search

See all results