Respect voor moderne papa’s.

Na de geboorte van een kind gaat alle aandacht naar mama en kind. Mariska wil daarom aandacht vragen voor de moderne papa's.

Eerlijk is eerlijk, tot ongeveer een jaar na de geboorte van mijn zoontje heb ik geen enkel oog gehad voor wat een moderne papa zoal doormaakt. Ik was als kersverse moeder vooral bezig met mijn eigen leed. En daar ben ik niet de enige in.

Dus vandaag vraag ik aandacht voor de moderne papa!

Als je zwanger bent, vraagt iedereen constant hoe het met jou gaat, hoe de baby groeit, enzovoort. Vaders zal wel hetzelfde zijn gebleven, toch? Het begint dus al in de zwangerschap. Ok, Kluun heeft ooit een mooie handleiding voor vaders-to-be geschreven, maar er is dus echt niemand die in die periode vraagt of hij het spannend vindt dat er een baby komt en of hij zenuwachtig is voor de bevalling. Tuurlijk, de fysieke ellende blijft hem bespaard, maar het is voor hem toch ook echt enorm overweldigend wat er gebeurt.

Nu bij ons de tweede op komst is, merk ik dat er meer van de zorg voor ons zoontje bij hem komt te liggen. En bij ons was het altijd 50/50 verdeeld, dus mijn hubby komt er nu echt even slecht(er) vanaf. Denk niet dat hij van zijn collega’s wat ‘ademruimte’ krijgt als hij (lees: ik) ‘op zijn laatste loodjes loopt’. Tel daarbij de ietwat hormonale buien die gepaard gaan met een zwangerschap en je weet: hij mag extra aanpoten en krijgt dan nog wat kritiek over zich heen gestort over vuile was die op de slaapkamer ligt als dank. Of een random huilbui. Of gewoon een sneer. #lovehislife.

Dan de bevalling.

Op zich slapen de heren ook niet als de bevalling in de nacht start (ok, ik ken éen vent die zich serieus nog een paar uur stoïcijns heeft omgedraaid, want tja na een paar weeën zou het nog wel even duren allemaal). En hebben ze ook stress van wat er allemaal gebeurt, vooral ook omdat ze graag voor hun vrouw of vriendin willen zorgen en niet goed weten hoe dat te doen tijdens de ellende van weeën. Of zoals mijn vent treffend over de bevalling zei: “Ik heb me nog nooit in mijn leven zo nutteloos gevoeld.” Vraagt niemand naar, period.

Als de baby er is gaat alle aandacht naar ‘het wondertje’ (even een klein braakje….sorry) en misschien ook voor een deel naar de herstellende moeder. Dat ligt er dan weer aan of de kraambezoekende partij al wel of geen kinderen heeft.

Vader dient gewoon de beschuitjes te smeren en de koffie te zetten: that’s it.

Dan de kraamtijd en de eerste maanden met kersverse baby. Bij mijn vorige baan werkte ik voor het eerst met jonge vaders terwijl ik zelf net moeder was geworden. En realiseerde ik me dat:

  1. Niemand er rekening mee houdt dat kersverse papa’s vaak al na een paar weken na de geboorte van hun kind (en vaak ook al eerder!) weer op kantoor verschijnen;
  2. Dat ze dan dus, net als de mama’s, vaak maar een paar uurtjes hebben geslapen;
  3. Dat er dan wel van ze wordt verwacht dat ze functioneren alsof er niks aan de hand is;

Toen ik na 4 maanden verlof weer terug op kantoor kwam heb ik de eerste week vooral koffie gedronken, wat bijgepraat en wilde iedereen vooral heel graag naar de 500 foto’s van het allermooiste jongetje van de wereld kijken. Iedereen had begrip voor het feit dat ik weer even moest ‘ aarden’. Maar van kersverse vaders die na 2 weken “vakantie” weer op kantoor verschijnen wordt verwacht dat ze presteren als vanouds, ze mogen misschien op maandagochtend bij de koffie automaat even vertellen of het een jongen of een meisje is.

En dan komen ze thuis uit hun werk.

Ik weet nog dat mijn lieve vent het in zijn hoofd had gehaald om een HALF UUR later thuis te komen dan dat hij had gezegd. Iets met file ofzo. Ik weet nog dat de hormonen door mijn lijf gierden maar dat er ergens nog een stem opging die zei: “misschien moet je niet teveel uit je plaat gaan.” Dus toen de voordeur open ging en ik met huilende baby op mijn heup in de gang stond met het stoom uit mijn oren, schijn ik iets gezegd te hebben als: “Ik weet dat ik onredelijk ben nu, maar waarom ben je G*DV*RD*MM* zo laat!” Waarna hij de huilende baby inderdaad in zijn handen gedrukt kreeg. Na een lange werkdag. Met 4 uur slaap. Waarna we weer ‘gezellig’ de nacht in gingen.

Inmiddels vinden wij elkaar weer heel lief hoor, begrijp me niet verkeerd.

En hebben we een goed ritme gevonden met brengen en halen van het kinderdagverblijf. Al is daar naar mijn idee toch ook veel minder begrip voor op het werk van moderne vaders dan van moeders. Zoals een oudere mannelijke collega ooit tegen mijn man zei: “Je zou mij wel een hele slechte vader hebben gevonden”; waarna hij uitlegde dat hij toch wat moeite had met het feit dat er om 16:45 met piepende bandjes bij kantoor wordt weggereden op de dagen dat mijn man onze zoon ophaalt.

Kortom: het wordt tijd dat er ook op mama blogs eens wat extra aandacht wordt besteed aan jonge, moderne vaders. Die de zorg voor de kinderen 50/50 verdelen met ons, jonge en moderne moeders. Die dus dezelfde twijfels over de work-life balans hebben. En die dus vrijwel hetzelfde slaapgebrek kennen – met misschien wat borstvoeding uitzonderingen in het begin, al gaat die vlieger ook niet altijd op.

Waarvan dan weer wel wordt verwacht dat ze doorgaan alsof er niks aan de hand is.

Waar het begrip er lang niet altijd voor is (zeker niet in de wat meer klassieke ‘mannen wereldjes’). Dus ben je samen met zo’n kerel, geef hem een dikke knuffel al je dit hebt gelezen. En zit je op kantoor tegenover een to-be of kersverse jonge vader, vraag hem eens naar hoe hij het ervaart en of hij het een beetje volhoudt. En of hij nog een kopje koffie lust (of 8 😉).

Lees meer:

De verdeling van de zorg voor de kinderen.

Het waanbeeld van de knijterstrakke fitmom.

Share this post:

Ook leuk om te lezen

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. Vlijtig Liesje

    Ik denk ook dat Nederlandse mannen het best zwaar hebben. Er wordt veel van ze verwacht, en ze hebben geloof ik tegenwoordig veel minder vrije tijd dan vrouwen.

    Huisvlijt

Type to Search

See all results