Scheiden doet lijden. Maar creëert ook ruimte voor nieuw geluk.

Adembenemende openheid.

Mijn jongste valt beter in slaap wanneer ik even bij hem blijf liggen, dus na het voorlezen blijf ik altijd nog even heerlijk bij hem in bed liggen. Ik vind dat een cadeau: ik geniet intens van zijn warme lijfje naast me. Een lichaam dat steeds meer ontspant en dat zich al snel volledig overgeeft aan de slaap. Maar eerst kletsen we altijd nog wat en gisteren vroeg hij: ‘Waarover ga je deze week schrijven?’ Ik weet het nog niet, zei ik. Heb jij een idee? ‘Over scheiden’, zei hij. Oke, wat zal ik daar dan over schrijven? En vervolgens prikte hij zijn wijsvinger in mijn mondhoek, duwde hem naar beneden, daarna opzij en uiteindelijk omhoog. ‘Verdrietig, gewoon, blij’ zei hij. ‘Makkelijk!’ Ik was even overrompeld. Dat gebaar en daarbij die oprechte blik in zijn ogen. Zijn openheid en stelligheid. Mijn hart stroomde over en mijn adem haperde even. Is dat hoe het is gegaan volgens jou? vroeg ik. ‘Ja’, zei hij. ‘Eerst was je vaak verdrietig, daarna gewoon en nu veel meer blij’. Echt waar? Meteen borrelde er onzekerheid in me op omdat we momenteel weer aan het verbouwen zijn en ik daar toch altijd onrustig en moe van word en zeker niet de gezelligste ben voor de kinderen. Maar mijn bijna 9-jarige wist mij doodleuk te vertellen: ‘Je bent nu gewoon heel moe en druk door de verbouwing. Maar dat is blij-moe, niet verdrietig-moe, snap je?’ Wow!

Eindelijk voel ik wie ik ben.

Hij heeft gelijk. Ik voel me heel anders dan toen ik nog getrouwd was. En daarvoor. Ik was afgesloten en eenzaam. En nu begin ik, onder alle emoties die ik ervaar, langzaam verbinding met mezelf te maken. Echt te voelen wie ik ben. Of voorlopig eigenlijk vooral wie niet. Ik besef ook dat ik er gewoon mag zijn. Dat er niets mis is met mij. Met niemand overigens. En dat geeft rust en vertrouwen. Maakt verbinding mogelijk. En mijn kinderen voelen dat. Blijkbaar.

Dicht bij mezelf door het verdriet van een ander

Het is inmiddels zes jaar geleden dat de vader van mijn kinderen en ik zijn gescheiden. Onze oudste was negen en de jongste twee jaar. Ik heb uiteindelijk de beslissing genomen om weg te gaan. Een beslissing waar ik veel over nagedacht heb, maar die ik pas kon nemen, of beter gezegd ervaren, tijdens de crematie van een moeder van school. Ik kende haar niet heel goed. We praatten weleens op het schoolplein, kwamen elkaar tegen in de wijk, maar kwamen niet bij elkaar thuis. Tijdens de dienst was ik niet gevangen door intens verdriet, maar ik was zo onder de indruk, dat ik enorm dicht bij mezelf was. Terwijl ik stond te luisteren naar de woorden van haar man en toekeek hoe hun drie kinderen de kaarsjes aanstaken op haar kist, schoten er allerlei gedachten door mijn hoofd over wat ik zou zeggen over mijn man als dit ons zou overkomen, of hij over mij? Om tegelijk vanuit een enorme rust, heel diep in mijn buik te voelen en vooral te wéten, dat het over was tussen ons. Op dat moment, in die zaal, realiseerde ik me dat het geweldig was om niet zomaar de handdoek in de ring te gooien, maar dat het zinloos zou zijn om de rest van mijn leven in een doodlopende straat met mijn hoofd tegen de muur te blijven lopen. Dat ik moest accepteren dat we allebei ons best hadden gedaan, maar dat we er niet uit zouden komen samen. Dat dit niet ging over opgeven of afhaken. Dat het tijd was, voor ons allemaal, om verder te gaan.

Diep van binnen liggen antwoorden verscholen

Lichamelijke klachten door verdriet en stress

Onze kinderen reageerden op onze mededeling zoals de meesten waarschijnlijk: huilen, ongeloof, ontreddering. Behalve de jongste, destijds twee jaar. Hij begreep er niets van. Papa en mama gaan in twee huisjes wonen, zo erg klonk dat toch niet? Dat mijn kinderen ook fysiek zouden kunnen reageren, daar was ik niet op voorbereid. Alle jongens hebben via hun lichaam de stress van het moment afgereageerd, de onveiligheid. De oudste ging van de ene op de andere dag overgeven. Twintig keer per dag. Binnen no time was hij kilo’s aan gewicht kwijt en hoewel zowel de huisarts als ik wisten dat het door de stress van het scheiden kwam, moest hij toch voor de zekerheid een MRI laten maken, om een hersentumor uit te sluiten. My God, wat voelde ik me rot.

Zoon nummer twee had last van haaruitval. Gelukkig had hij op dat moment wat langer haar, dat we zorgvuldig over zijn kale plekken konden kammen en met gel op zijn hoofd plakten. Maar als hij ’s avonds in zijn bedje lag en de plekken vielen bloot, dan draaide mijn maag zich om. De jongste zat van de een op de andere dag onder het eczeem. Hartverscheurend. Ik heb als kind ook veel last gehad van eczeem en had eens gelezen dat eczeem ook wel de ‘tranen van de huid’ genoemd wordt. Dat stelde me enigszins gerust. Dat alles wat mijn jongste nog niet kon verwoorden, toch een weg naar buiten vond. Toen we de kinderen konden zeggen dat hun vader in ons oude huis zou blijven, en ik kon laten zien in welk huis ze bij mij zouden gaan wonen, wie met wie welke kamer zou delen en wanneer we over zouden gaan, verdwenen de eerste stress en lichamelijke klachten. Ze kregen weer grond onder hun voeten.

Naar binnen keren sleept je door moeilijke momenten

Gedurende deze periode heeft bewust zijn me enorm geholpen. Elke keer als ik tegen onbegrip en weerstand opliep in mijn omgeving of me schuldig dreigde te gaan voelen tegenover mijn kinderen, ging ik terug naar binnen. Naar de rust. Naar de plek waar ik tijdens de crematie had ervaren dat naar binnen keren de juiste weg was. Mijn weg. Mijn eigen waarheid in dat moment. Dat gaf me de kracht om te doen wat ik moest doen. En te vertrouwen. Daar kon ik ervaren dat schuldgevoel zinloos was, omdat ik niets verkeerd had gedaan. Daar kon ik mijn kinderen ruimte geven voor hun eigen proces, zonder zelf te gaan wankelen. En daar begon ik voor het eerst bewust verbinding te maken met mezelf.

 

 

 

 

 

Share this post:

Ook leuk om te lezen

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results