Scheiden. Een praktisch en emotioneel proces.

Moeddha, moeder van vier kinderen, is ruim zeven jaar geleden gescheiden van haar man. Praktisch gezien verliep alles vlot en geruisloos. Maar het emotionele deel was lastiger...

Het is inmiddels ruim zeven jaar geleden dat de vader van mijn kinderen en ik gescheiden zijn. Nog even en dan zijn we langer uit elkaar dan dat we samen zijn geweest. Ruim 9 jaar.

Onze scheiding is vlot en redelijk geruisloos verlopen. Praktisch gezien. Dat was in ons huwelijk ook onze sterkste kant. In december vertelden we de kinderen dat we uit elkaar zouden gaan. In februari had ik een eigen huis. In april waren we rond bij de mediator. Eind mei was de verbouwing van mijn nieuwe huis klaar en zijn de kinderen en ik verhuisd. In de eerste week van juni hadden we een stempel van de rechtbank op onze echtscheidingspapieren.

Het emotionele deel was lastiger.

We hebben beiden voor de kinderen ons best gedaan om ‘volwassen’ met elkaar om te gaan. Wat in ons geval betekende, minimale confrontatie. Communicatie via email en whatsApp. Kinderen uitwisselen in de voortuin. Ons beide houden aan de afspraken in ons convenant. Beiden soepel omgaan met wisselen van weekends en aanpassen van haal- en breng tijden. Maar onder dat semi rustige oppervlak, dat praktisch coöperatieve, zat een hoop teleurstelling, woede, pijn, verdriet, eenzaamheid, machteloosheid, vermijding. Die zo af en toe heel naar, ineens, de kop op konden steken. Met mijn verhuisplannen anderhalf jaar geleden als hoogtepunt. We ploften. Allebei. In een aantal sessies bij een mediator is de belangrijkste angel uit de wond gehaald.

Voor mij voelt het alsof ik vanaf toen pas echt ben gescheiden.

Loslaten zogezegd, emotioneel gezien. Niet alleen de vader van mijn kinderen. Maar ook mijn verleden. Mijn ouders. Oude pijn en patronen waarmee ik me vereenzelvigd had. Met het verhuizen naar een andere stad heb ik de ruimte gemaakt om mezelf opnieuw te kunnen ervaren en neerzetten.

Onze kinderen zijn opgegroeid in de wijk waar ik zelf ben opgegroeid en waar mijn ouders nog altijd wonen. Drie generaties contacten en herinneringen. Drie generaties sociale patronen en vanzelfsprekend geworden gewoonten. Ik heb lang gevonden dat ik daar middenin mijn ui moest kunnen pellen. Maar anderhalf jaar geleden mocht ik van mezelf kiezen voor een nieuwe plek.

Over scheiden, gezond leven en relativeren

Een frisse start.

Wetende dat dat voor mijn kinderen niet makkelijk zou zijn. En ook niet voor mijn ouders. En mijn ex. Niet om te vluchten. Niet omdat het op onze vorige plek niet goed was. Maar om naar mezelf te luisteren en voor mezelf te zorgen.

Als ik terugkijk op de jaren na onze scheiding, merk ik dat ik nu pas weer (na zes jaar) naar mijn ex kan kijken en luisteren in het moment. Vanuit liefde in plaats van uit pijn. Naar de man en vooral de vader die hij is. Zonder hem te kleuren met de lens van mijn en ons verleden. Of van mijn verlangens over de toekomst.

Dichter bij mezelf

Het blijft bijzonder om te merken hoe het herstellen van de verbinding met mezelf, het onderzoeken van mijn eigen gevoelens, me naast dat het me dichter bij mezelf brengt, me tegelijk veel meer verbindt met mijn omgeving. Doordat ik ben gaan voelen, mezelf opnieuw leer kennen, respecteren en steeds meer laat zien, krijg ik eindelijk genoeg rust en zelfvertrouwen om mijn omgeving te laten zijn wie ze zijn.

Stukje bij beetje wordt steeds voelbaarder dat alle mensen om me heen, een spiegel zijn van mezelf. Dat welke resonantie met anderen ik ook ervaar, positief of negatief, het uiteindelijk altijd over mezelf gaat. Over mijn gevoelens. Mijn perspectief. Dat maakt alles ineens anders. Voor mij vooral rustiger en lichter. Gelukkiger ook. Vrij. Onafhankelijk.

Dat is wat vrijheid echt is

Dat komt met het diepe besef dat mijn geluk, mijn verdriet en de oplossing voor de moeilijkheden waar ik tegenaan loop, niet in mijn omgeving zitten, maar in mij, in de manier waarop ik er zelf mee omga. Dat is vaak confronterend, maar uiteindelijk intens bevrijdend. Sterker, ik geloof dat dat is wat vrijheid echt is.

En vanaf het moment dat ik zelf verantwoording ben gaan nemen voor mijn gevoelens van verdriet, machteloosheid, teleurstelling, afwijzing en eenzaamheid jegens ons huwelijk, komt er steeds meer plaats voor het voelen van dankbaarheid. Dankbaarheid voor de dingen die we wel hadden samen. En voelt ons huwelijk niet meer als mislukt. Maar weet ik dat we beiden hebben gegeven wat we te geven hadden. En dat we samen vier fantastische kinderen op de wereld hebben gezet. Waar we nog altijd samen voor zorgen. Ieder op onze eigen manier.

Lees ook:

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. Pingback: Hoe ga je om met afwijzing van je kind? * mamaschrijft

Type to Search

See all results