Over scheiden, gezond leven en relativeren

Het innig geliefde gezin van Wencke staat te schudden op zijn grondvesten: 'papa en mama zijn niet meer verliefd'. Wencke gaat scheiden.

Papa en mama zijn niet meer verliefd

‘Mama, mijn buik doet zo’n pijn…’ Hij staat opeens weer in de kamer, terwijl hij uren geleden al naar bed is gebracht. Tranen rollen over zijn wangen en hij drukt zijn handjes tegen de dartele dolfijn op zijn pyjama-buik. Waar ik voorheen nog wel eens in de ‘o-jee-misschien-heeft-hij-gluten-gegeten-modus’ schoot, zinkt die naïeve moed me nu in de schoenen. Gezond eten, voedselintoleranties en vooral alle gedachten die ik daar voorheen aan vuil kon maken, staan momenteel even heel ver van me af. Je kunt namelijk nog zo gezond leven en je kinderen overstelpen met je beste bedoelingen in de vorm van verantwoorde maaltijden, als je ze vervolgens meedeelt dat papa en mama niet meer verliefd zijn en gaan scheiden, sla je een behoorlijk modderfiguur.

Verrot

Dat is althans hoe ik dat de laatste tijd ervaar. Zonder in al te veel detail te treden (ik zou niet eens weten waar te beginnen): wij gaan uit elkaar. Mijn innig geliefde gezin staat te schudden op zijn grondvesten, en de kinderen die ik altijd zou behoeden voor alle kwaad, teleurstelling en angst zijn door mij moedwillig hun magische kinderwereld uitgekatapulteerd. Dat is verrot. Bovendien doet het me mezelf afvragen waar ik in vredesnaam mee bezig ben als ik me druk maak om waar ik me eerder zoal druk om maakte.

Idioot

Ik realiseer me heus dat mijn eigen gemoedstoestand momenteel niet optimaal is, en dat ik daardoor waarschijnlijk niet even genuanceerd denk. Ook schrijven valt me de laatste tijd zwaar. Ik heb namelijk ernstig moeite mezelf serieus te nemen. Een intense twijfel overvalt me als ik bedenk hoe ongepast het misschien is anderen lastig te vallen met mijn mislukte huwelijk. En hoe futiel en relatief alles eigenlijk is. Welke idioot maakt zich druk om de suikerconsumptie van haar kinderen, als diezelfde schaapjes ’s nachts staan te huilen van de buikpijn, of zich begraven in hun Pokémon-kaartjes. En ondertussen heel hard roepen dat ze er ‘eigenlijk helemáál niet verdrietig om zijn’, of nogal behaagziek een onwaarschijnlijke hoeveelheid tekeningen, kaartjes en andere zelfgemaakte knutsels voor papa en mama produceren (‘Ik hou van jou, mama!’ ‘Welkom thuis, papa!’, ‘I love you!!’ ‘I miss you. Goed Engels kan ik he?’, ‘Jij bent de allerliefste’, etc.)? Vorige week zaten ze gezellig met z’n drietjes uit een flesje cola te slobberen, en in een korte opleving van wie ik eerder was, haalde ik al adem om er iets van te zeggen. Toen voelde ik me dus opeens een enorme idioot. En dat blokkeert nogal, als ‘gezondheid’ het onderwerp van je blog is…

Gezondheid in brede zin

Vanochtend bedacht ik me echter dat ik ooit in een eerder stuk schreef over ‘gezondheid in brede zin’, en dat je nog zo gezond kunt eten, maar dat als je mentaal uit evenwicht bent, je algehele welzijn alsnog te wensen overlaat. Dus besloot ik dit verhaal, mijn eerste blog sinds onze pijnlijke beslissing, alsnog over die gezondheid in (veel) bredere zin te schrijven. Op dat moment viel er een last van mijn schouders. Dit moet namelijk uit mijn systeem. En niets ruimt lekkerder op dan door erover te schrijven. Sinds vanochtend begin ik er dan ook weer voorzichtig in te geloven dat ik binnenkort mijn ‘normale’ leven weer op zal pakken, en me dan ook weer vol overgave op mijn werk zal storten. Er is namelijk niets mis met vitamines, omega 3 en glutenvrije koekjes, integendeel. Vandaag kom ik er alleen nog even niet aan toe…

Psychisch beschadigd

Dus, wat is mijn tip, advies of heldere verhaal van vandaag? Wat doe je als je afvraagt of je je kinderen onlangs misschien ernstig psychisch hebt beschadigd? Als ze verdrietig zijn, niet om een geschaafd knietje maar omdat hun basisveiligheid opeens is weggevallen? Geen idee… Wat wij gaan doen is het volgende: we nemen de tijd om te recupereren. Ik ga met mijn kinderen knuffelen, kletsen en verdrietig zijn. Ik neem ze serieus genoeg om echte gesprekken met ze te voeren, en daarnaast zal ik proberen ze niet te belasten met zaken waar ze niets aan hebben. En opeens begin ik me heel voorzichtig te herinneren hoe belangrijk het is om een gezond lijf te hebben, juist in tijden van stress en tegenslag. Ik laat ze nu heus nog wel even genieten van hun cola, maar fiets zo naar de supermarkt en koop dan een grote berg verse groenten. Wellicht gooi ik er later vandaag nog een paar smoothies mét fruit tegenaan. En heel misschien schuif ik later vanavond, als de kinderen met hun buiken vol voedingsstoffen in bed liggen, die fles witte wijn wat verder achterin de koelkast…

Share this post:

Ook leuk om te lezen

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

5 comments

  1. Pingback: Over ons superrelaxte semi-stressloze ochtendritueel - mamaschrijft

  2. Pingback: Schoolziek. Omdat het soms allemaal teveel is - mamaschrijft

  3. Pingback: Afvallen na je zwangerschap. * mamaschrijft

  4. Pingback: Scheiden. Een praktisch en emotioneel proces. * mamaschrijft

  5. Pingback: Zestig procent van de mama's denkt wel eens aan scheiden * mamaschrijft

Type to Search

See all results