Schoolziek. Omdat het soms allemaal teveel is.

Moeddha hield haar oudste zoon thuis van school. Niet omdat hij 39 graden koorts had, maar omdat hij emotioneel even niet lekker in zijn vel zat.

Ik had een kind thuis van school vandaag. Niet ‘ziek ziek’, maar ook niet fit genoeg om naar school te gaan. Ik ben daar altijd heel makkelijk in geweest. Je hoeft geen 39 graden koorts te hebben om thuis te mogen blijven. Emotioneel niet lekker in je vel zitten, kan net zo’n legitieme reden zijn om thuis te blijven als fysiek ziek zijn. Bij mij thuis dan.

Schoolziek

Ik verbaas mij er al jaren over dat er nog zo veel mensen om mij heen die mening niet delen. Ze vinden het raar dat ik het goed vind dat mijn kinderen ‘schoolziek’ mogen zijn. Vaker dan twee keer per jaar 😉
Dat het niet voor iedereen zo makkelijk is om kinderen thuis te houden, gezien de eigen verplichtingen op werk, begrijp ik heel goed. Wat dat betreft hebben gezinnen met een ouder thuis het makkelijker. Maar het gaat nu even sec om het gegeven wat we vinden van het thuis houden van een kind dat aangeeft ‘buikpijn’ te hebben terwijl het verder niet ‘ziek’ is.

“Mama, mijn hoofdje is vandaag weer druk”

Mijn jongste heeft al van kleuter af aan regelmatig moeite gehad met het naar school gaan. We hebben daar met meesters en juffen onze hoofden over gebroken, want het was niet zo dat hij niet mee kon komen op school. Of dat hij zo hyper intelligent is, dat hij zich de hele dag scheel zat te vervelen. Ook sociaal emotioneel kon hij prima mee. Vriendjes en vriendinnetjes genoeg. En als hij op school was, leek hij zich ook prima te vermaken. Dat was het dus allemaal niet. Heel ‘normaal’ kind. Maar hij had regelmatig behoefte om alleen bij mij thuis te zijn. De dag rustig in zijn pyjama te starten. In zijn eentje te spelen. Niet in het schoolprogramma mee te hoeven draaien. Extra te knuffelen en een op een aandacht te krijgen. Even niets te moeten. Al heel jong kon hij dat zelf heel mooi verwoorden. Dan zei hij: ‘Mama, mijn hoofdje is vandaag weer druk’. Net vier jaar oud was hij toen. Ik heb dat altijd serieus genomen.

Lees ook: De échte reden waarom een ziek kind vervelend is.

Kramp, scheuten en klopjes

Mijn derde heeft makkelijk vage, niet definieerbare pijntjes. ‘Kramp’ in zijn buik, ‘klopjes’ in zijn hoofd, ‘scheuten’ door zijn been, ‘steken’ in zijn knie, ‘tintels’ in zijn voeten. Daar heeft hij vooral in de avond en nacht last van. Waardoor hij dan minder goed slaapt. En het af en toe in de ochtend ineens niet meer trekt. Ik merk het meteen als ik hem wek op zo’n dag. Ik krijg hem lastiger wakker dan anders. Zijn gezicht is helemaal dik, zijn ogen klein, zijn humeur beneden nul. Op mijn vraag of alles ok is, komt alleen gemompel en op mijn vraag of hij thuis wil blijven alleen een snauw, ‘Nergens voor nodig!’ Maar dan weet ik al genoeg. Want aan de ontbijttafel, bij het pakken van zijn tas, het aantrekken van zijn jas of het van het slot halen van zijn fiets, gaat dan iets kleins mis. Waardoor hij klapt, in een grote huilbui strandt en hij eindelijk ook voor zichzelf kan rechtvaardigen dat hij niet naar school kan.

Dat vind ik altijd aandoenlijk

Hij wil zo graag goed doen. Zich niet laten kennen. Maar soms is het gewoon allemaal teveel. Juist dat goed willen doen en niet genoeg luisteren naar zichzelf. Dan is hij moe en vol. Heeft hij teveel zijn best gedaan. Te weinig gedeeld. Teveel slechte nachten gehad. En is hij toe aan een break. En aan het luchten van zijn hart.

De nacht als heelmeester

Mijn oudste ging op de basisschool eigenlijk altijd moeiteloos en met plezier naar school. Haar ben ik pas op de middelbare school vaker af gaan melden. Ze is een enthousiast, actief en nieuwsgierig kind. Haar sociale leven is altijd intensief geweest. En veel meer dan haar broers, deelt ze haar zorgen en binnenwereld met mij, maar dan wel vooral in de late avonden. Tegen de tijd dat ze zou moeten slapen. Als ik haar een nachtzoen kom brengen, komen de verhalen. De onzekerheden, de liefdesverdrieten, de conflicten met vriendinnen, de hormonale ongemakken, de conflicten met mij, haar vader en haar broers. Overdag heeft ze geen rust en tijd om dit soort gesprekken met mij te voeren. En ik heb dat eerlijk gezegd vaak ook niet. Dus doen we het als het moment zich aandient in de avonden. Meestal tot in de nacht. Samen in haar bed. Dat zijn de momenten dat er gepraat wordt. En geluisterd. Getroost. Geheeld. Gegroeid.

Lees ook: Waarom schreeuwen we naar onze kinderen?

Dat zijn de momenten waarop wij samen levelen

En beiden weer even contact maken met dat we, onder al onze drukte van de dag, onze conflicten, mijn vermoeidheid en haar puber-grillen, eigenlijk gewoon vooral van elkaar houden. En na zo’n intensieve sessie meld ik haar dus af op school. Zodat ze haar gemiste slaap in kan halen. En kan laten landen wat er allemaal besproken is.

Het is wie ik ben

Ik vind mezelf daarmee geen slechte moeder. Ook niet speciaal overigens. Het is gewoon wie ik ben. Anders zou voor mij niet werken. En dus ben ik naar school toe ook altijd heel duidelijk. Als mijn kinderen niet ziek zijn, verzin ik geen smoes. Ik zeg gewoon dat ze die dag niet op school komen omdat ze niet lekker in hun vel zitten. Te moe, liefdesverdriet, of wat dan ook. Even schoolziek. En dat ze er de volgende dag weer zullen zijn 😉

Lees je dit en heb je ook zin om jouw verhalen over ouderschap en opvoeding te delen op mamaschrijft? Dat kan! Mamaschrijft zoekt mama én papa-bloggers. Stuur een mailtje aan leonievoormamaschrijft@gmail.com.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

2 comments

  1. Pingback: Verveelt je peuter zich? Nu niet meer. - mamaschrijft

  2. Pingback: Mijn dochter zet een helix piercing en ik leg een ei * mamaschrijft

Type to Search

See all results