Schuldgevoel.

Je moeder verliezen terwijl je zelf zwanger bent.. Lauren maakte het mee en worstelde heel erg met de dubbele gevoelens. Ze doet haar verhaal.

Vanaf het moment dat ik hoorde dat mijn moeder ongeneeslijk ziek is, was ineens niets anders meer belangrijk. We hadden net een huis gekocht en moesten nog verhuizen en we zouden bijna voor het eerst ouders worden. Mooie, grote veranderingen zou je denken maar voor mij viel alle glans weg door de ziekte van m’n moeder.

Mijn moeder gaat dood

Dat huis! Het kon me gestolen worden. Hoezo opwinding over het geweldige moment van de sleuteloverdracht? Totaal niet boeiend zul je bedoelen! Waar gaat het nou eigenlijk om? Een stapel stenen met een dak erop. Nou en? Mijn moeder gaat dood! Zo had ik dit gevoel bij alles wat er op m’n pad kwam.
Het enige punt waarbij ik dat niet helemaal had, was m’n zwangerschap en het kindje waar we al zolang naar verlangden. Dat was een oergevoel van dankbaarheid en vreugde. Toch kon ik het niet optimaal voelen. Ik voelde me vreselijk schuldig. Hoe kon ik nou ook maar een tel genieten terwijl m’n moeder zo ziek was en niet eens de kans kreeg het gevecht aan te gaan omdat de ziekte al teveel van haar lijf in beslag nam? Hoe kon ik glimlachen wanneer ik onze mini voelde trappelen terwijl mijn moeder thuis zat met die kanker in haar lijf? Hoe kon ik me verheugen op het moment dat we onze mini eindelijk zouden zien terwijl mijn moeder er misschien helemaal niet bij kon zijn om het live te zien omdat ze wel eens te ziek zou kunnen zijn?

Verscheurd

Zo heb ik me vanaf het eerste moment gevoeld. En eigenlijk nog steeds. Ik kon het namelijk ook omdraaien. Hoe kon ik nou verdrietig zijn terwijl er zo’n mooi wondertje in m’n buik groeide? Hoe kon ik boos zijn terwijl onze wens om ouders te worden eindelijk uit zou gaan komen? Hoe kon ik zo verdoofd zijn terwijl mijn meisje me zo nodig had? Ik kan niet in woorden uitleggen hoe die innerlijke strijd dagelijks m’n humeur en energie bepaalde en nog steeds bepaalt. Zwaar vind ik het, één van de zwaarste dingen van dit proces. Hoe ik het ook deed, wat ik ook dacht of voel(de), alles gaf en geeft nog steeds een schuldgevoel.
Ik weet dat m’n moeder wil dat ik zoveel mogelijk geniet waar het kan. Maar hoe kan ik nou oprecht genieten terwijl zij ook geen pauze kan nemen van haar ziekte? Vooral tijdens de kraamweek had ik het heel zwaar met alle gemengde gevoelens. De hormonen die op dat moment door je lijf razen helpen natuurlijk totaal niet om in balans te blijven. Ons meisje was nogal pittig de eerste maanden dus de kraamverzorgster nam haar wel s mee die eerste week wanneer ik wilde rusten omdat ik anders geen rust zou krijgen. Ik lag uiteindelijk dan in bed maar rusten lukte niet. Ik appte met m’n moeder en huilde. O wat heb ik die week veel gehuild en niet alleen de derde dag door de kraamtranen. Als ik een cadeautje zag liggen of hangen van m’n ouders dan dacht ik aan het moment dat ons meisje het zou passen of ermee zou kunnen spelen en vooral: zou mijn moeder dat nog meemaken? Dat was dan alweer genoeg om het diepste verdriet te voelen en de tranen over m’n wangen te laten stromen.

Hulp zoeken

Ik heb besloten met iemand te gaan praten. Een onafhankelijk iemand die misschien een klein lichtje kan laten schijnen op dit voor mij enge, donkere, onbekende pad. Ik hoop dat het me helpt alles in perspectief te zien en dat het me de tools geeft om enigszins Ok door deze tijd heen te komen zonder ( of met minder ) schuldgevoel.
Zelfs deze stap geeft me soms een schuldgevoel. Hoe kan ik nou naar een psycholoog gaan om te praten over mijn gevoelens terwijl mijn moeder (ondanks alle liefde en hulp van anderen) toch echt uiteindelijk alleen is in dit proces. Want niemand anders gaat dood in dit verhaal. Dood ga je alleen….
Lees ook:
Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results