Simpele antwoorden op moeilijke vragen.

Dat moeilijke vragen soms simpele antwoorden hebben leert Marissa keer op keer van haar 6 jarige zoon.

‘Mama, hoe kwam de eerste baby op de wereld?’ Een beste openingsknaller om half 6 in de ochtend, al zeg ik het zelf. Ik vraag me af hoe lang mijn zoon van 6 al aan het nadenken was over deze kwestie, de vraag der vragen voordat hij mij, zijn eerste hulplijn, wakker riep omdat hij er klaarblijkelijk niet uitkwam.

Twee antwoorden

Hij kruipt bij me in bed, nestelt zich tegen me aan en is overduidelijk niet van plan om zich te laten afschepen met een half antwoord. Deze kwestie dient te worden opgehelderd, en wel nu meteen. ‘Nou’, zeg ik terwijl mijn hersens protesteren tegen zulk moeilijks op de vroege ochtend. ‘Ik weet twee antwoorden op deze vraag. Wil je ze allebei horen?’ In het donker van de na-nacht of laten we het voor het goede gevoel vroege ochtend noemen voel ik hem knikken.

Adam en Eva

Langzaam wakker wordend vertel ik hem zo goed als ik kan over Adam en Eva en besef dat ik deze kennis niet helemaal paraat heb. Hoe zat het ook alweer? God schiep Eva uit een rib van Adam, toch? Over hoe Eva schaamteloos uit het paradijs gekickt werd, naakt! En ik vertel over de oersoep, de immense knal die vanuit een zwart vacuüm tijd en ruimte liet ontstaan en hoe vervolgens van het een het ander kwam. “Aap, noot, mens, en zo is het gekomen”, eindig ik in de hoop dat mijn zoon akkoord is met deze flinterdunne verhaallijn.

Hij denkt even na voor hij zegt: ‘mama, J. (zijn beste vrind) en ik geloven in ‘de knal’, want weet je, als God de eerste was en hij was een man dan kon hij natuurlijk geen baby krijgen.’ Punt. Stilte.

Ik rekende het goed.

Meer lezen?

Het gemis van liefdevolle rituelen.

Over jarig zijn en oma missen.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results