Single mama…en dan?

Saskia is één van de nieuwe bloggers op Mamaschrijft. Wekelijks zal ze haar verhalen delen als single mama... want daar komt heel wat bij kijken. Inclusief de zoektocht naar een nieuwe liefde.

En toen was ik plotseling single mama in plaats van getrouwd, met een kind van 5 jaar om grotendeels alleen op te voeden. Dat was even wennen. Jarenlang had ik in een relatie gezeten, nu was ik dus single en de tijden waren inmiddels enorm veranderd. Vroeger ging je naar een café of sportschool om iemand te ontmoeten, maar het lijkt wel alsof mannen tegenwoordig niet meer op je af durven te stappen, bang voor een blauwtje of zo. Nou, ik ben daar ouderwets in, ik zet zelf ook niet die eerste stap. Maar als er dan vervolgens niemand op je af stapt, die ene keer per maand dat je als moeder eens tijd hebt om te gaan stappen, schiet het natuurlijk ook niets op.

De stoute schoenen aan

Tja, wat dan? Je hebt als alleenstaande moeder met een jong kind gewoon erg weinig tijd om een sociaal leven op te bouwen. Laat staan daten, hoe ontmoet je iemand? Al mijn vriendinnen zaten in een relatie, dus vaak de deur uit, kwam er ook niet van. Iemand zei: “Joh, dan ga je toch gewoon op zo’n datingsite.” Ik dacht, dat is niets voor mij…of toch wel? Ik was stiekem eigenlijk toch ook wel een beetje nieuwsgierig. Naar wat voor type man daar op staat en of er wel iemand voor mij bij zou zitten, hoe zoiets überhaupt zou werken.

Maar ja, daar was het volgende dilemma al: op welke site zou ik dan gaan? Een betaalde site, of een gratis site? Ik dacht als ik ervoor betaal, zal het wel goed zijn en zullen er wel meer serieuze mannen op zitten. NOT! …Maar dat wist ik toen nog niet… Dus ik ging op een betaalde site voor een paar maanden.

Foto’s, ach jee, wat voor foto’s zal ik erop zetten?

Als je een profiel aanmaakt op een datingsite wordt je het hemd van je lijf gevraagd. Dit kun je grotendeels skippen, maar ja, als je een match wil vinden, is het enigszins raadzaam om toch maar zoveel mogelijk in te vullen. Je kunt aangeven wat je “zoekt”. Ook zo leuk, de meeste mannen zeggen dan tijdens een chat: “Ik zoek niets” of hebben dit in hun profieltekst staan. Maar ja, als je “niets” zoekt, wat doe je hier dan? …“Gelieve uw profielfoto te uploaden”… Profielfoto? Ach jee, ik moet ook nog foto’s erbij zetten. Heb ik nog wat leuks? Ja van alles van een aantal jaren terug, maar het moet een beetje recent zijn natuurlijk. Het woord “selfie” bestond 7 jaar terug nog niet toen ik single werd, dus ik begon met een paar foto’s van een shoot die ooit was gemaakt toen ik op vakantie was in Kreta, dat was toen pas een paar jaar terug, ze moesten het er maar mee doen vond ik.

Vissen, zonnebrillen en blote bovenlijven

Oké, profiel aangemaakt. Nu maar eens rondneuzen. Je komt echt de meest uiteenlopende mannen tegen op zo’n site en soms is het ook erg lachwekkend. Mannen op de foto met een vis die ze blijkbaar hebben gevangen, erg boeiend… Mannen met maar één foto en een zonnebril op: “Hallo, ik kan je ogen niet zien!” Mannen met een ontbloot bovenlijf, waarvan al meteen duidelijk is wat ze “zoeken”. Maar ook gewoon foto’s met een kind erop? Dat snap ik dus niet, waarom een foto van je kind? Het is echt geen goed plan om je kind op zo’n site te zetten, het gaat om jou, niet om je kind en je weet nooit aan wie je ze blootstelt op die manier. Ik ben héél trots op mijn dochter, maar mooi niet dat ik haar op zo’n site zet.

Of iemand die bijvoorbeeld vier foto’s erop heeft staan… met allemaal vrienden erbij, waardoor je maar moet raden om wie het nou eigenlijk gaat. Ook zo handig. En de regels voor vrouwen lijken er geloof ik een beetje op (heb ik me laten vertellen). Mannen schijnen niet zo’n fan te zijn van paardenfoto’s, ook hier doet alleen een foto met een zonnebril op het niet goed en half naakte foto’s worden ook niet zo gewaardeerd als je tenminste echt serieus op “zoek” bent.

Chat regels, bestaan die?

Pling….pling…pling… de een na de andere melding schiet naar voren. Aaaargh, ik heb berichtjes en nu? Eerst maar eens allemaal lezen. Ja, als je er net op zit, ben je een nieuwe “prooi” voor de mannen die er soms al jaren op zitten, dus dan krijg je erg veel aandacht. Wat wel erg strelend is voor je ego. En ook al valt het grootste gedeelte eigenlijk meteen al weer af, het blijft vleiend. Sommigen schrijven alleen: ”Hoi!” Er zitten er ook tussen die je meteen “schatje” noemen. Daar ik allergisch voor, ik bedoel: “ken ik jou?” Zoals ook de mannen die je een “lekker ding” noemen in plaats van dat ze zeggen dat ze je een mooie vrouw vinden. Wat? Een vrouw is geen stuk vlees zeg.

Er zijn ook mannen die echt moeite voor je doen en een heel stuk schrijven, hartstikke lief, ik schreef dan altijd terug. Al was het maar: “Bedankt voor je leuke bericht.” “ Sorry, maar de interesse is niet wederzijds.” En dan ineens zie je een leuke man er tussen zitten, die je ook heeft geschreven en je raakt aan het chatten. Hartstikke leuk, want hé… ik hou van schrijven. Maar ja, als het gesprek dan al vrij snel de richting op gaat van: “wat zijn jouw favoriete standjes?”, dan weet je ook alweer genoeg. Maar ik gaf niet gauw op, en dacht dan maar: Ik ben zelf serieus, dan zal er toch ook heus wel een serieuze man tussen zitten?

Wat ècht belangrijk is…mijn dochter

Nu 7 jaar later, en een hoop leuke en helaas ook minder leuke date/relatie ervaring rijker, ben ik van alle sites af gegaan waar ik ooit op zat. Het werd te onrustig voor mij en ik heb helaas ook een klein beetje bindingsangst gekregen door alles wat ik heb meegemaakt afgelopen jaren. Mijn dochter die inmiddels 12 is en soms oooh zo wijs, zegt wel eens: “Mam, die leuke man die komt echt wel, dat verdien jij, want jij bent lief!” Tja, kinderlogica hè… Het heeft even geduurd, maar ik ben er inmiddels achter gekomen dat het enige wat momenteel telt mijn dochter is en dat ik lekker ga genieten van het leven en van elk moment dat ik heb met haar. De rest is voor nu onbelangrijk en komt inderdaad vast vanzelf wel, zoals mijn wijze dochter zegt: zodra het de tijd ervoor is en ik er echt klaar voor ben…

Lees ook:

Laat het alsjeblieft een nachtmerrie zijn.

Wat ben ik toch een gelukkeling.

Waarom mijn zoon roze nagellak draagt (en ik dat prima vind)

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results