Slaap kindje, slaap-nou-toch-alsjeblieft…

Yve is alweer anderhalf jaar en het cliché is waar, de tijd vliegt inderdaad. Sinds een paar maanden heeft Yve een eigen kamertje, we zijn inmiddels verhuisd naar een grotere woning. Maar omdat Yve vanwege het ruimtegebrek in het oude huis nooit alleen op een kamer heeft gelegen, was ze natuurlijk niet van plan dit in het nieuwe huis wel te doen..

Doorslapen

We gingen nog trouw elke avond met haar in het grote bed liggen, wachten tot ze sliep om haar vervolgens in haar eigen bedje te leggen. Doorslapen is gelukkig nooit echt een probleem geweest (tenzij ze ziek was of een tand of kies kreeg) en in haar eigen bed sliep ze dan ook tot de volgende ochtend verder. Echter was het vaak niet eerder dan acht uur ’s avonds voor ze sliep en moesten we haar niet te vroeg oppakken en in haar eigen bed leggen, want als ze dat doorhad konden we weer opnieuw beginnen. Soms ging ze niet direct slapen en moest ze al wiegend in slaap worden gesust. ’s Middags was dit allemaal geen optie, dus liep ik elke dag stipt om 12 uur met de kinderwagen naar buiten -weer of geen weer- en liep ik net zo lang tot ze in slaap viel. Kilometers heb ik erop zitten en ook heel wat heerlijke lunches moet ik toegeven want dit was natuurlijk een goed excuus om buiten de deur te eten.

Gewoon laten huilen

Toch begon deze routine ons op te breken en hebben we keer op keer geprobeerd om Yve in haar eigen bed te laten slapen. De 10 minuten methode, erbij blijven zitten, niet aanraken, alleen sussen, noem het maar op. Het mocht niet baten, ze bleef maar huilen en er zijn zelfs momenten geweest dat ze met haar hoofd tegen de muur of haar bed ging bonken. ‘Gewoon laten huilen’, de keren dat ik dat wel niet heb gehoord als goedbedoeld advies, maar dat hielp niet en met alle respect een kind wat zijn hoofd tegen de muur bonkt laat je toch niet doorgaan? Ik weet dat alle kinderen anders zijn en ik heb mezelf altijd heel gelukkig geprijsd met het feit dat Yve vanaf een week of twee doorsliep, maar de strijd om haar in haar bed te laten slapen werd ons soms echt te veel, dus gaven we maar weer op en zetten we de routine voort, wetende dat dit niet voor eeuwig door kon gaan.

Slaapcoach

En toen raadde een goede vriendin van me een slaapcoach aan. Een beetje sceptisch ben ik de slaapcoach gaan volgen op Instagram en besloot ik haar te mailen met het bovenstaande verhaal. Ze mailde terug met haar werkwijze en de kosten voor haar diensten. We zouden een intakegesprek hebben en vervolgens moesten we beginnen aan het stappenplan wat zij voor ons zou maken. Nu had ik al veel zelf geprobeerd en had ik eigenlijk echt behoefte aan iemand die thuis mee kwam kijken en me hielp met het bed ritueel, maar dit was geen standaard werkwijze dus besloot ik – ook mede vanwege de kosten van dit traject- om het nog een allerlaatste keer zelf te proberen en alle tips en tricks toe te passen die ze had verteld en die ik online kon vinden en zo ben ik zelf aan de slag gegaan.

Allereerst heb ik Yve haar slaapkamer pikkedonker gemaakt, nu was die al behoorlijk donker, maar door het raam boven de slaapkamerdeur kwam toch nog veel licht dus daar heb ik -heel erg kosteneffectief en bij gebrek aan raamfolie – een handdoek voor getimmerd. Vervolgens ben ik haar zowel ’s middags en ’s avonds volgens een vast ritueel op bed gaan brengen. Volgens de slaapcoach sliep Yve ’s middags veel te kort dus moest ik haar ook ’s middags in bed leggen en moest zij minimaal twee uur slapen. Ongeveer twintig minuten voor bedtijd doe ik haar slaapzakje aan, poetsen we de tandjes, lezen we samen nog even een boekje en leg ik haar in bed. De eerste twee weken ben ik er op een yogamatje naast gaan liggen en heb ik haar handje vastgehouden, dit tegen alle advies van slaapcoaches in, maar hier voelde ik me prettiger bij en als ik haar alleen zou laten dan zou ze gewoon niet gaan slapen, dat had ik immers al vaak genoeg geprobeerd.

Ze bleef stil

Ik liet haar handje steeds vaker los in deze twee weken en ik zei ook niets meer, zodat ze eraan kon wennen dat ik er straks niet meer naast lag. En toen brak het moment aan, Yve sliep nog niet, maar ik moest ontzettend nodig plassen dus ik ben opgestaan en heb de deur achter me dicht gedaan. Ik verwachtte een luidkeels geschreeuw en gehuil, maar het bleef DOODSTIL.

Ik vertrouwde het niet en heb nog een half uur voor haar deur gezeten (nadat ik geplast had uiteraard) en toen ik ging kijken bleek het onmogelijke waar. ZE SLIEP!

Beter laat dan nooit!

Zo ben ik nog een paar dagen doorgegaan en aan het einde van de rit kon ik haar in bed leggen, zonder ernaast te hoeven liggen. Tegenwoordig lacht ze zelfs naar me als ik de deur dicht doe terwijl ze nog klaarwakker in bed ligt. Ik ben ontzettend blij dat ik de hulp van een slaapcoach in heb geroepen, maar eerlijk is eerlijk ik ben nog veel gelukkiger dat ik op mezelf heb vertrouwd en het toch op mijn -gratis- manier heb gedaan, waardoor Yve niet ‘een keer meer heeft gehuild tijdens het naar bed brengen en ik nu het bespaarde geld aan leukere dingen kan spenderen. Hoewel, dezelfde vriendin zei ooit:’ Er is geen groter cadeau dan dat je kinderen zelf in slaap kunnen vallen.’ En dat ben ik met haar eens, het heeft anderhalf jaar geduurd, maar beter laat dan nooit toch? En mijn vriendin en de slaapcoach wil ik middels deze weg hartelijk bedanken!

Share this post:

Ook leuk om te lezen

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results