Teennagel-knippen-met-hindernissen.

Teennagels knippen bij de jongste zoon van Anouk is een ware beproeving. Dat geldt zowel voor hem als voor Anouk, als ook voor alle anderen die op dat moment in de kamer aanwezig zijn.

Voor de duidelijkheid: de nagels van zijn dikke teen hebben de neiging om in te groeien, met alle gevolgen van dien. Dus regelmatig checken en knippen is een “must”.

In onderhandeling

Het begint al op het moment dat ik aankondig dat zijn teennagels geknipt moeten worden. Steevast reageert hij met: “Nee, nu niet. Kan het niet morgen?” Op een of andere wonderbaarlijke manier ontstaat er elke keer weer een onderhandeling. En om de boel niet meteen op scherp te zetten, ga ik mee in de onderhandelingen. We bereiken uiteindelijk wel consensus en inderdaad je raadt het al: het wordt met 1 tot 2 dagen uitgesteld. In de tussengelegen tijd herinner ik hem er wel aan.

D-day

Op D-day moeten er eerst een paar randvoorwaarden vervuld worden alvorens we kunnen overgaan tot het echte werk! Meneer wenst zich te nestelen op de bank, liefst in pyjama en fris gedoucht. Dan heeft hij zijn tablet nodig zodat hij (naar eigen zeggen) afgeleid wordt. Ik krijg mijn plaats toegewezen en we kunnen beginnen. Dat zou wel heel makkelijk zijn! Nee, er moet eerst nog even geplast worden en meneer wenst ook nog een appel on the side! We kunnen beginnen.

Hij geeft me zijn linkervoet en ik mag beginnen. “Mama, wel beginnen met de dikke teen!”

Als ik met het schaartje ook maar zijn teen aanraak, schiet hij al in de stress stand. Deze stand houdt in dat elke beweging van mij door hem als een aanslag gezien wordt. Hij reageert door onverwachte bewegingen te maken en maakt er bijbehorende geluiden bij. Het wordt zeg maar een soort teennagel-knippen-met-hindernissen. Het filmpje op zijn tablet dat als afleiding zou moeten dienen, wordt genegeerd. We schakelen papa in als afleider, maar ook dat werkt niet afdoende.

De kunst van het opstaan.

Het teennagel toneelstukje

Na zo’n 10 minuten is het leed dan toch eindelijk geleden. Steevast zeg ik: “Was het nu echt zo erg?” en steevast antwoordt hij: “Nee, eigenlijk viel het best wel mee”. Mijn voorstel om volgende keer dan minder drama te maken vindt hij een goed idee. Maar tot op heden is dat nog niet helemaal gelukt. Of ik nu begripvol, aardig, geïrriteerd of boos reageer, het maakt allemaal niets uit. We blijven elke keer opnieuw hetzelfde “toneelstukje” opvoeren.

Inmiddels ben ik wel zeer ervaren in het teennagel-knippen-met-hindernissen, dat dan weer wel.

Lees ook:

Druk, druk, druk.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results