Tijd voor mezelf. Hoe dan?

Ik ben wat later moeder geworden dan gemiddeld. Ik was 41 toen ik mijn eerste kind kreeg, en 44 bij mijn tweede. Vriendinnen vragen me soms hoe dat nou is. ‘Zwaar zeker?’ en ‘Die gebroken nachten zou ik nu niet meer trekken’. Maar ik kan mezelf met jonge kinderen natuurlijk niet vergelijken met toen ik 30 was met jonge kinderen. Hoe zou ik toen gereageerd hebben als ik een gebroken nacht had? Of hoe zou ik toen met opvoedproblemen zijn omgegaan? Toch denk ik dat je als latere moeders tegen bepaalde situaties aanloopt, die kenmerkend zijn. Zoals bijvoorbeeld tijd voor jezelf maken.

Voordat ik kinderen kreeg

Tot aan de geboorte van mijn eerste kind, dus ruim 40 jaar lang, hoefde ik alleen voor mezelf te zorgen. Ik was vrij, eigenwijs, een zelfstandige vrouw die elk moment van gedachten kon veranderen. Ik deed feitelijk waar ik zin in had. Had ik afgesproken om te gaan sporten, en bedacht ik me last minute dat dat ook wel een lesje van een uurtje later kon worden, dan dééd ik dat gewoon. Had ik om 17 uur ’s middags zin om in bad te gaan? Deed ik gewoon! Of ik bedacht op een zaterdagmorgen: Ik heb zin om vandaag te gaan wandelen in het bos met een goede vriend! Ik belde hem, hij vond het leuk, ik haalde hem met de auto op en zoef, weg waren we.

Hoe anders is dat nu..

De tijd die ik heb voor sporten is beperkt tot de avonden en het weekend. En als ik heel eerlijk ben, ik ben geen avondsporter. En het weekend loopt al gauw vol met weekboodschappen, kadootjes kopen voor een verjaardag, de was, zwemles, en o ja, zullen we nog iets leuks gaan doen met de kinderen? Een sportles volgen, dat moet ik tegenwoordig dus echt strak inplannen, in de familie-agenda zetten en met mijn leven bewaken tegen andere dingen die ‘moeten’ gebeuren. En wandelen in het bos? Je begrijpt, dat gebeurt nog maar zelden en die vriend moet ik hoognodig weer eens bellen, want het is schandelijk lang geleden.

Tijd voor jezelf

Dit is een verandering die ik vooral in de eerste jaren met kleine kinderen met heel veel moeite heb moeten accepteren. Hoe vaak ik wel niet gefrustreerd mijn sportabonnement overwoog op te zeggen, omdat het er wéér niet van kon komen. Maar ik heb er iets op gevonden. Ik plan de tijd voor mezelf rigoureus in. En hoe ontzettend blij en opgelucht ben ik steeds weer, als ik eindelijk weer eens een goed-geplande-maar-spaarzame middag in het bos banjer. Of mezelf een lang, heet bad gun. Want hoezeer ik ook mijn kinderen aanbid, wat een rijkdom is toch ook: tijd voor mezelf!

Lees ook:

De ellende die zomertijd heet

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results