Van afgescheidenheid naar verbondenheid tijdens yoga.

Tijdens de wekelijkse yoga-les rollen de tranen over de wangen van Moeddha. Ze komt tot een intens besef en gevoel van verbondenheid met zichzelf.

Mijn ogen zijn bedekt met een klein kussentje. Mijn lichaam ligt op de rug, onder een warme deken. Op mijn onderbuik een groot kussen. Ik haal rustig adem en ontspan. Geef mijn lichaam over aan de grond.

Er klinkt gitaarmuziek door de yogazaal. En de zingende stem van mijn juf.

Anderhalf uur hebben we les gehad. En nu liggen we op onze matten in de gebruikelijke, laatste houding van de les. Shavasana, lijkhouding. Een ontspanningsoefening waarbij je op de rug ligt, met de ogen dicht, de armen langs je lijf, de handpalmen omhoog en de voeten iets naar buiten. De bedoeling is zo volledig mogelijk te ontspannen. Het lichaam over te geven aan de grond. Dat lijkt een stuk makkelijker dan het is. Voor mij althans. Er blijken altijd nog wel ergens in mijn lijf spieren te zijn die ik dieper kan ontspannen.

Meestal wordt er muziek gedraaid tijdens deze houding, maar vandaag niet.

Vandaag zingt mijn juf haar zelfgemaakte tekst. Op de muziek van Bob Dylan, Blowin’ in the wind. ‘The answer is within’ heeft zij ervan gemaakt.

Haar rustige, lieve, voorzichtige stem en gitaarmuziek vullen de ruimte. Mijn lichaam reageert met kippenvel. Haar woorden komen moeiteloos binnen. Worden feilloos herkend. ‘Hoeveel boeken gaan jullie nog lezen voor jullie op je eigen wijsheid gaan vertrouwen? Hoeveel therapeuten gaan jullie nog bezoeken voordat jullie jezelf gaan helen? Wanneer gaan jullie vol overgave je eigen weg bewandelen, van binnenuit? Wanneer beginnen jullie te leven vanuit de wetenschap dat alles wat jullie nodig hebben er al is? Wanneer gaan jullie daarop vertrouwen? The answer is within’.

De tranen rollen over mijn wangen.

Ontroering in iedere vezel van mijn lijf. Dit raakt me zo. Alles er aan. Om te beginnen mijn juf, van ergens halverwege tot eind twintig (schat ik), die in deze volle zaal haar ding doet. Zingt, muziek maakt, haar eigen tekst deelt. Zo jong. Bewust. Kwetsbaar. Vol overgave met haar werk bezig. Pure liefde gewoon.

En dan haar tekst. Zo raak. Ik weet het allang. En velen met mij. Het is een heerlijk gevoel om te voelen dat dit ook mijn waarheid is. Het geeft me een enorm rijk gevoel. Stevig ook. Het geeft vertrouwen.

En het helpt me mijn lichaam dieper te ontspannen.

Tegelijk maakt haar boodschap me bewust dat mijn ‘urge om naar buiten te gaan’ nog duidelijk aanwezig is. Het zoeken naar bevestiging, het opvullen van leegtes (die in wezen helemaal niet leeg zijn) omdat ik dat nou eenmaal gewend ben, het leven vanuit routine. Als ik niet alert ben verruil ik mijn binnenwereld binnen no time weer voor een hoop rumoer en oppervlakkig gedoe aan de buitenkant.

Het ontroert me ook dat ik mezelf er niet om veroordeel. Nu even niet in ieder geval. Dat ik dit allemaal gewoon kan laten gebeuren. Zonder er iets mee te moeten of iets van te vinden. Dat het goed is. Nu.

In de ontspanning voel ik van hoe ver ik kom.

Dat dat niet mijn schuld is. Nooit geweest. En dat de energie die ik stop in de yogalessen, mediteren, me actief verdiepen in de weg die me heeft gebracht waar ik nu ben en de antwoorden zoeken bij mezelf, ervoor zorgen dat ik inderdaad steeds beter in staat ben om contact te maken met mezelf. Te voelen. Aanwezig te zijn. Verbondenheid te ervaren. Liefde. In plaats van afgescheidenheid.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. Pingback: Hoe ga je om met afwijzing van je kind? * mamaschrijft

Type to Search

See all results