Van mijlpaal naar mijlpaal.

De moeder van Lauren is ongeneeslijk ziek. Lauren kreeg het te horen toen ze hoogzwanger was van haar eerste kind. Regelmatig dwalen haar gedachten af naar alle mijlpalen die er hadden kunnen zijn..

Vanaf het moment dat we weten dat mijn moeder niet alleen ernstig ziek maar zelfs ongeneeslijk ziek is, dwalen (onbewust) mijn gedachten vaak af naar alle mijlpalen. Mijlpalen die ze wel mee mag maken, mijlpalen die ze niet meer mee mag maken en mijlpalen die ze misschien nog mee mag maken. Dit vind ik de meest pijnlijke, confronterende gedachtes die er zijn in dit proces. Je hebt geen idee waar haar veel te korte reis ophoudt. Je weet dat het te kort is, veel te kort. Maar HOE kort precies weet niemand.

’t Is niet genoeg…

Ik was hoogzwanger toen deze oneerlijke ‘strijd’ begon en ik wist dat ze in ieder geval mijn kindje nog zou mogen zien. ‘Geweldig toch?!’, zou je denken. Ja, heel fijn dat dat nog kon. Maar tegelijkertijd voel ik een arrogantie opkomen die zegt: ‘En hier moet ik dan maar blij mee zijn? Hier moet ik het mee doen? Waar zijn alle verjaardagen van ons meisje? Waar zijn de logeerpartijtjes bij oma? Waar zijn de Sinterklaasvieringen bij m’n ouders?’. Ik hoop niet dat ik iemand hiermee voor het hoofd stoot. Natuurlijk weet ik dat het afschuwelijk zou zijn als ze mijn kindje niet meer zou zien. En heb ik in dat opzicht ‘geluk’ ten opzichte van anderen die hun ouder(s) niet meer hebben wanneer ze kinderen krijgen. Daar ben ik ook heus dankbaar voor. Dit zijn nu eenmaal mijn gevoelens en die zijn behoorlijk rauw kan ik je vertellen.

De bevalling was ook zo’n punt.

Ik wist dat ze op het moment zelf nog wel zou leven maar in welke toestand ze dan zou zijn, wist niemand. Kon ze er wel echt bij zijn? Een grote wens was dat mijn moeder bij al m’n bevallingen zou zijn. Zo had ik het altijd voor me gezien. Nu moet ik blij zijn dat ze er überhaupt één heeft mee mogen maken. Deze mijlpaal was dan ook zó intens. Ik zou die mooie maar heftige gebeurtenis tekort doen door het hier in een paar zinnen te beschrijven dus ik kom hierop terug in een volgend blog.

De mijlpaal die voor mij volgde was Moederdag.

Zó graag wilde ik in ieder geval één keer Moederdag meemaken als zowel dochter als moeder. De periode tussen de geboorte van Dagmar en Moederdag was een turbulente. M’n moeder had ups en downs en nog diepere downs. Soms wist ik zeker dat ze Moederdag zou halen, soms twijfelde ik er ernstig aan en leek Moederdag mijlenver weg. Maar we hebben ‘m gehaald. En hoé! Het was prachtig weer en m’n moeder zat lekker buiten toen ik bij haar kwam. We hebben allemaal genoten en m’n moeder het meest van iedereen denk ik. Ze was zelfs fit genoeg om alle kinderen én kleinkinderen die dag over de vloer te hebben. Toch kan ik het niet helpen om, zodra ik weer in de auto naar huis stap, meteen te denken aan het feit dat dit moment niet meer terugkomt en zeer waarschijnlijk niet volgend jaar nog eens gedaan kan worden.

En nu?

En dan is ook Moederdag gehaald en denk ik: ‘Wat nu? Hoever vooruit mag ik nog kijken? Wat is nog haalbaar? Welke mijlpaal wil ik nu halen? Hoeveel doelen zal ik nog mogen halen met haar? Welke mijlpalen wil ze zelf nog halen? Misschien overdenk ik het wel teveel. Misschien moet ik meer stilstaan bij de dag en het moment. Ik probeer ook wel zoveel en zo goed mogelijk te genieten van alle momenten die we hebben samen. Toch dwalen ongemerkt m’n gedachten weer af naar een volgende mijlpaal terwijl ik dit blog schrijf. Vaderdag. De volgende mijlpaal is Vaderdag…..

Lees ook:

Laat het ajb een nachtmerrie zijn.

Het gemis van liefdevolle rituelen.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results