Verbouwen of verhuizen?

Het is iets waar veel ouders van wie het huis aan de kleine kant wordt over nadenken: verbouwen of verhuizen? Bas besloot te gaan verhuizen, naar een andere stad. En dat met drie schoolgaande kinderen....

Ik weet het nog goed. Die ene middag in november. Vol enthousiasme kwam m’n dochter onze tijdelijke huurwoning binnen rennen. “Pap! Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws!” De regel dat je dan als ontvangende partij mag kiezen wat je als eerste wilt horen was haar kennelijk niet bekend, want ze stak meteen van wal. “Het goede nieuws is dat jullie dat huis wat jullie wilden hebben gekregen en het slechte nieuws is dat Stijn en Tim nu héél verdrietig zijn.” Nog geen 5 seconden later had ik twee überverdrietige mannetjes in m’n armen. De ene (9) omdat hij zich realiseerde dat dit definitief zou betekenen dat hij naar een andere school en andere sportclub zou moeten. De ander (5) waarschijnlijk vooral omdat hij z’n grote broer in puin zag en het nieuws dus wel echt mega enorm ontzettend verschrikkelijk moést zijn.

Verhuizen

Drie maanden ervoor hadden we voor het laatst de deur van ons vorige huis achter ons dichtgetrokken. Verkocht. Heerlijk huis, heerlijke tuin, heerlijke buurt, maar ooit samen gekocht en door de komst van 3 kinderen inmiddels ècht te klein geworden. Verbouwen bleek geen optie en dus besloten we de hut te verkopen. Binnen twee weken meldde zich een koper en nog geen vier maanden later waren we verhuisd. Uiteraard was dat voor de kids wel een dingetje. Het was het huis waar ze vanaf hun geboorte in hadden gewoond: hun veilige haven. Gelukkig hadden we inmiddels een tijdelijke huurwoning in de buurt gevonden, waardoor ze op dezelfde school en dezelfde sportclub konden blijven. Concreet veranderde er dus niet heel veel aan hun leventje.

De balans tussen spanning en ontspanning.

Tót die ene middag in november.

Maandenlang hadden we de ene na de andere woning bezichtigd. In de buurt, iets verder weg, nóg verder weg, toch weer in de buurt. Tientallen huizen en evenveel tuinen: Grote huizen met kleine tuinen, kleine huizen met grote tuinen, kleine huizen met kleine tuinen en heel soms een groot huis met een grote tuin.

In de periode waarin we huizen bezichtigden, hanteerde onze oudste zoon een vrij eenvoudig criterium bij de beoordeling van een huis: indien de aankoop van het huis betekende dat hij op z’n huidige school kon blijven, was het per definitie een geweldig huis; zo niet dan voldeed de woning simpelweg niet aan de eisen van hem en zijn broer en zus en was een aankoop uitgesloten.

En tòch besloten we op een goed moment om zo’n huis te kopen.

Reden? Het was een groot huis met een grote tuin op slechts 50 meter afstand van het bos èn dichtbij het water èn dichtbij de familie van mijn vrouw. Het huis had slechts 1 minpuntje: het stond ruim 30 kilometer verderop…

Vlak na de bekendmaking van het nieuws waren vooral de jongens verdrietig. Sophie, pragmatisch als altijd, bleek stiekem de telefoon van m’n vrouw te hebben gepakt om de moeder van haar vriendje te bellen. Toen deze niet opnam sprak ze op haar voicemail in met de mededeling dat ze ging verhuizen naar een andere plaats en dus naar een andere school zou gaan. Uiteraard mocht hij wel haar vriendje blijven.Hoe we dit weten? De bewuste moeder stuurde die avond een ietwat verontrustend ogend whatsapp bericht met de vraag of het ècht zo was dat we zouden gaan verhuizen…

De weken erna gingen de kinderen door allerlei fasen heen

Boos, dwars, bang, labiel, zeer vrolijk, onzeker, extreem knuffelig, licht geraakt, cynisch, uiterst verdrietig; het kwam allemaal voorbij. En bij ieder kind op een ander moment.

Afgelopen dinsdag liepen de emoties voor het eerst sinds tijden weer synchroon. De kids gingen wennen op hun nieuwe school. Zelden heb ik zulke witte koppies op de achterbank gezien. De jongste twee riepen dat ze bijna moesten spugen van misselijkheid en ook bij Stijn kon je de angst in de ogen zien. Nadat ze hun tante en nichtje gesproken hadden op het schoolplein kwam er voorzichtig weer wat kleur op de wangen, maar heel veel meer dan RAL 9010 was het niet. Eenmaal binnen verdween dit dan ook weer direct. Ik voelde een kinderhand hard knijpen in die van mij. Ik was bezorgd en tegelijkertijd voelde ik een enorme verantwoordelijkheid.

Wij deden onze kinderen dit aan. En niemand anders.

Sophie werd gelukkig meteen goed opgevangen in haar klas. Vrijwel direct kwamen er drie meisjes naar haar toe die alles van haar wilden weten. Zo’n nieuwe meisje uit de grote stad is natuurlijk razend interessant!

Stijn zat alleen aan een tafel in z’n nieuwe klas. Hij reageerde als een robot op de vragen die de juf hem stelde. Volledig geblokkeerd. Terwijl het normaal gesproken een zeer vrolijk, open en sociaal ventje is. Ik voelde z’n onzekerheid en z’n angst. Ik gaf hem nog een laatste knuffel en liep met betraande ogen en een knoop in m’n maag de klas uit. Eenmaal bij de klas van Tim aangekomen werd het er niet beter op. Ik trof m’n jongste zoon huilend in de armen van z’n moeder aan. Hij wilde het liefst in haar verdwijnen. Maar de juf stond al klaar. Het deed me denken aan vroeger toen hij nog op de crèche zat. Je huilende kind afstaan aan een juf omdat je naar je werk moet. En in dit geval dus omdat de les begon.

Eenmaal buiten zeiden m’n vrouw en ik vrij weinig tegen elkaar.

Allebei hadden we onze mannetjes zien worstelen. Allebei realiseerden we ons dat onze keuze de oorzaak was. En allebei hoopten we vooral vurig dat het goed zou komen…

Om kwart voor drie die middag mochten we ons weer melden voor een gesprek met de directeur. Bijna vergeten dat het wennen beide partijen goed zou moeten bevallen… Gelukkig werd al vrij snel duidelijk dat onze kids het ‘goed’ gedaan hadden en van harte welkom waren op de school. Ze hadden het enorm naar hun zin gehad. Ik merkte dat er direct een enorm blok beton van m’n schouders donderde. Het was dus goed gekomen. Niet veel later zag ik de kids, druk pratend, onze richting op lopen. Ze hadden vriendjes gemaakt, quizzen gewonnen, meegedaan aan toetsen en vooral ook lol gehad; heel veel lol gehad. Ze wilden eigenlijk niet eens meer terug naar hun oude school.

Alles went kennelijk. Heel snel zelfs. Of, om met Pipi te spreken; “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” En zo is het!

Lees ook:

Rouw op je dak.

Het gemis van liefdevolle rituelen.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results