Voetbalmoeders en -vaders.

Saskia denkt terug aan de 'carrière' van haar voetballende zoon..

Bij het bekijken van de serie luizenmoeder zou ik makkelijk een aantal afleveringen kunnen schrijven, herkenbaar en daarom ook grappig.

Voetbalouders

Maar zo in de nachtelijke uren (slechte slaper) spookt er van alles door mijn hoofd en denk ik terug aan de carrière van mijn voetballende zoon, waarmee ik zo een nieuwe serie zou kunnen schrijven; voetbalmoeders/-ouders. Omdat zijn eerste woordje ‘bal’ was en wij het huis peuterproof moesten maken.

Niet voor zijn veiligheid maar voor die van ons, als hij rond liep met een bal was niets meer veilig. Daarom besloot oma ons te wijzen op een advertentie in de krant …

Peutervoetbal.

Daar aangekomen bleek het verschil behoorlijk groot. De instelling van ouders en kind verschilde mijlenver met die van ons (genoeg input voor een eerste aflevering zeg maar). Terwijl die van ons, in zijn sportieve zomeroutfit, direct naar de beren-grote-trainer afliep en meteen druk was om alle pionnen met bal om te kegelen (was niet helemaal de opzet was van de training), kwamen de overige peuters met grote getalen families aan gelopen. Ze hadden schijnbaar hoge verwachtingen van hun kroost, want de Ajax/Feyenoord/Barcelona tenues waren al aangeschaft. Blijkbaar konden ze alleen voetballen met de duurste Nikes en stond het kapsel daarbij stevig in de gel.

Terwijl die van mij al druk bezig was met zijn “serieuze” training was de rest druk bezig met een potje korfbal. Zij hadden dan ook totaal niet door wat er aan de hand was. Dat er een training verderop in de zaal bezig was, waaraan zij deel hoorde te nemen en een trainer voor hen was ingehuurd. Deze peuters wilden alleen maar aan de hele familie laten zien hoe goed zij de bal naar oma konden gooien en opa en mama en papa etc. etc.

Dat was natuurlijk voor 1x leuk, maar ja die hele familie was niet gekomen om steeds maar die bal terug te gooien, dus werd peutertje omgedraaid en kreeg het keer op keer een duwtje in zijn rug richting de beren-grote-trainer. Wat uiteindelijk uitliep op een jankpartij en de familie met kind maar afdroop.

De kinderen die wel bleven “handballen” kregen later alsnog een trauma als die van mij op het doel ging schieten. Niemand die dat nog besloot te doen en dus ging de trainer maar in het doel staan om nog meer leed en jankpartijen te voorkomen.

Lokale voetbalclub

Zo kwam het dat hij al jonge leeftijd (mede door beren-grote-trainer) al ging voetballen bij een lokale vereniging. De jaren die volgde heb ik met verbazing staan kijken langs de lijn. Hiermee kun je inmiddels al een vervolgserie van voetbalmoeders maken. In het eerste jaar hoorde ik een opa zijn kleinkind toeroepen dat hij een euro kreeg bij elk gemaakt doelpunt. Dan hebben we het nog over de mini’s waarbij de uitslagen alleen maar bestaan uit 23-31. Waarom dan?? Geen kind die meer een bal afspeelt met zo’n gulle opa.

Op die leeftijd doet niks er dan toe als die kinderen maar lekker kunnen ballen, maar dat blijkt voor het gros niet zo te zijn. Dit is een serieuze aangelegenheid. Voor de ouders dan.

Gezelligheid en scheldpartijen

In deze fase was het voor mij nog gezellig. Ik kon op een afstand versteld staan en observeren wat er met ouders gebeurde zodra hun mini op dat veld stond. Scheldpartijen naar andere ouders maar ook echtparen die met elkaar ruzie kregen onderling. En dan waren ze nog niet eens gescheiden, zou waarschijnlijk na het voetbal seizoen wel gebeuren.

Ook kinderen kregen wel eens ruzie onderling maar als de ouders zich er niet mee bemoeide loste dat eigenlijk vanzelf op en vroegen ze na de wedstrijd of ze met elkaar konden spelen. Later werd die verwondering voor mij een ergernis en bleef ik vaak weg.

Jaren later

Nu inmiddels jaren later voetbalt hij nog steeds maar met veel minder passie dan jaren geleden.

Komt door de kinderen, verklaart mijn zoontje.

Afgelopen week ben ik na lange tijd de trainingen maar eens gaan bekijken en wat een drama was dat. Op de ouders heb ik nu niks op aan te merken, die houden netjes hun mond en staan langs (zelfs achter) de lijn maar die kinderen…….

Vreselijk respectloos naar elkaar en dat naar je eigen teamgenoten, die je zou moeten steunen. In plaats daarvan bekken ze elkaar af en lachen ze elkaar uit. Zelfs zo erg dat er na wat geduw en getrek bijna een vechtpartij ontstond. Als ik dat zie kan ik me niet voorstellen dat nog niet lang geleden wij een half voetbal team in de auto hadden na elke wedstrijd om mee te komen spelen. Wat is er toch gebeurd met die kinderen? Hoewel de trainer hard zijn best doet om de kinderen er op te wijzen, toe te spreken dat er een samenspel moet zijn zie ik het ook daarna niet meer gebeuren.

Ik zeg van mij mag hij op schaken, morgen nog! Dan zie ik toch liever de tijd toen ze nog aan het “handballen” waren in hun Ajax tenue met veel te veel gel in de haren.

Lees ook:

De ellende die zomertijd heet.

Zo kan het ook. Een gesprek tussen twee moeders.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results