Voor de eerste keer fietsen.

Afgelopen zondag was het dan zover. Natascha vond het tijd dat haar dochter zelfstandig zonder zijwieltjes leerde fietsen.

Jawel, ik zou mijn 4-jarige dochter voor het eerst leren fietsen zonder zijwieltjes. Ondertussen was ik 39 weken zwanger. Ik weet wat je nu denkt. Maar in mijn hoofd moest het en liefst gister nog; we stelden het al veel te lang uit. Maar ver voordat het zover kwam, zag ik al niet bepaald uit naar deze dag. Want mijn dochter Lara houdt niet van fietsen, en dat is nog zacht uitgedrukt. Zodra een van ons dat fietsje uit de schuur haalt zet ze het al op een brullen, klaagt ze plots over zich ziek voelen of ze rent zo snel mogelijk naar boven toe.

Als ze maar niet hoeft te fietsen, met of zonder zijwieltjes.

Nu ik erover nadenk, met het leren steppen ruim anderhalf jaar geleden ging het net zo, evenals met (baby)zwemmen, van een glijbaan glijden, en andere deze-doe-ik-voor-het-eerst dingen. Mijn dochter houdt niet zo van het onbekende en gilt gerust moord en brand als ze aan iets nieuws móet beginnen. Aan de ene kant prijs ik mezelf gelukkig als moeder dat ik geen enorme durfal, of een roekeloos kind, heb maar juist een kat-uit-de-boom-kijkertje. Ik herken dat wel van mezelf.

Nu hoort het erbij, je kind leren fietsen zonder zijwielen. Maar ik ben zeer, zeer zwanger. Zal het jongetje in mijn buik, dat als het goed is volgende week wordt geboren, straks ook een kat-uit-de-boom-kijker zijn? Of staat mij straks het tegenovergestelde te wachten en krijg ik nu een ware thrillseeker? Mijn dochter en zoon hebben allebei een andere vader, en ja, mijn ex is inderdaad een heel stuk voorzichtiger dan mijn vriend Vincent. En dat is nog zacht uitgedrukt; Vincent doet aan paragliden, parachutespringen, basejumpen (met 1 parachute van een hoog gebouw afspringen) en werkt daarnaast ook nog eens als brandweerman. Hm, leuk deze nieuwe situatie, maar wellicht resulteert dit straks ook in extra kopzorgen. Of niet, en ons nieuwe ventje lijkt toch echt meer op mij. En dus op zijn zus Lara.

Oké, terug naar de huidige situatie en stoppen met dagdromen.

Ik, een hoogzwangere vrouw (lees: nijlpaard), wil uitgerekend vandaag dat mijn dochter leert fietsen zonder zijwieltjes. Wat doe ik mezelf aan? Vriendlief was het er niet mee eens dat ik dat zonder hem ging doen, maar een eigenwijze vrouw als ik… Nu kunnen zich de volgende situaties voor doen: a) Lara geeft het – terwijl ik haar bij haar capuchon vasthoud, na 1 x trappen al op of b) Ze fietst maar ik laat haar uit mijn handen kletteren waardoor ze sindsdien door het leven gaat met een PTSS of c) ze durft alleen maar op haar fietsje te zitten met haar beide benen op de grond, zonder ook maar 1 x de trappers aan te raken. De laatste optie, namelijk dat ze het gewoon heel leuk gaat vinden heb ik al van tafel geveegd.

Het fietsje staat in de schuur, haar zijwieltjes liggen ernaast.

Lara staat een beetje zenuwachtig naast me en probeert nog te wijzen naar de grote regenwolken hoog in de lucht. ‘Nou dan moeten we maar opschieten he’, zeg ik terwijl ik haar zuurstokroze fietsje met de grote gele toeter op het stuur pak en de brede stoep oprijdt naast ons huis. ‘Wat je nu gaat doen Lara, is op je fietsje zitten, terwijl mama je vasthoudt. Nee Laar, nog niet met je voeten op de trappers, je houdt ze eerst op de grond en probeert eens een beetje te lopen.’ Lara gehoorzaamt tot mijn grote verbazing. Ze kijkt er zelfs vrolijk bij. ‘Mama, mag ik het zelf doen, ik weet hoe het moet.’ Ik gebaar dat ze eerst eens even naar mij moet luisteren, omdat ik al helemaal voor me zie hoe ik hier straks als een naar-adem-happende walrus op mijn rug lig terwijl zij huilend op mijn buik ligt samen met haar fiets.

Ondertussen doet ze haar voetjes op de trappers terwijl ik haar stevig vastpak bij haar rug en capuchon. Half leunend tegen mij aan, waar ik direct al spijt van heb in mijn 39e week, besef ik dat ik weer eens iets ondoordachts aan het doen ben. Ik wil het net opgeven en haar eraf halen, als ik Vincent aan zie komen rijden. Ik kijk schuldbewust. ‘Zal ik dat maar even van je overnemen’, zegt hij zorgelijk terwijl Lara naast mij stilstaat op de fiets met haar voeten op de grond. Ik leg hem uit dat ik inderdaad een beetje moe ben geworden van deze inspanningen en terwijl ik hem nog even groet en vraag naar hoe zijn werkdag was, zie ik opeens iets bewegen vanuit mijn ooghoeken. ‘Lara, wat doe je….wat….heee…! Maar opeens is ze 5, nee 10 meter, verder. Ik geloof dat ik droom. ‘Waaat? Ze fietst gewoon…’ zeg ik en ik voel me, terwijl Vincent achter haar aanrent, de meest trotse moeder op aarde.

Lees ook:

Nee, ik wil géén bakfiets!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results