Voor de kinderen in oorlog..

Chantal heeft de tranen in haar ogen wanneer ze merkt dat haar kinderen plotseling beseffen dat er ook kinderen zijn die in oorlog leven.

Ik hoor mijn dochter zachtjes zingen. Het is een liedje dat gaat over oorlog, kinderen… Dan hoor ik een gesnik en zit ze zachtjes te huilen. ‘Mam, ik word altijd zo verdrietig als ik dit liedje zing. Want als je in oorlog bent, dan zijn er kinderen die geen huis, geen speelgoed hebben. En soms ook geen moeder.’ En dan is ze helemaal in tranen. Ik kijk haar een beetje verbouwereerd aan.

Dat mijn zevenjarige zo goed beseft wat een oorlog kan veroorzaken…

Dat kinderen dus inderdaad verstoken zijn van de dingen die misschien eerst zo vanzelfsprekend zijn. En erger: dat ze misschien wel als wees achterblijven… Ik krijg er zelf ook een brok van.

Meestal stoom ik maar door en maak ik me druk over dingen als die constante rommel van de kinderen die ik overal tegenkom, over mijn werk dat nu even niet helemaal zo loopt zoals ik wil, over die deuk die ik van de week voor een overvol schoolplein in mijn auto reed, over dat rolletje over mijn broek dat ik maar niet kwijtraak.

Maar als ik even stilsta en besef wat er een paar duizend kilometer van ons veilige huis gebeurt en hoeveel kinderen daarbij slachtoffer zijn, dan voel ik me eigenlijk precies als mijn dochter en voel ik de waterlanders al in mijn ogen prikken.

Open brief aan luizenpluis moeders: een ode aan jullie

Een paar dagen later wordt er aan de deur gebeld.

Mijn kinderen verwachten misschien een vriendje of vriendinnetje aan de deur, maar nee, het is weer zo’n student die me probeert te strikken voor een goed doel. Normaal gesproken druipen mijn kids af als blijkt dat het niet voor hun is, maar op de een of andere manier blijven ze nu bij de deur hangen. Ze vinden het eigenlijk wel interessant wat hij vertelt: dat je voor slechts een tientje, twee mensen in oorlogsgebieden een maand lang eten kunt geven. Dat er voor schoon drinkwater en medicijnen wordt gezorgd. Mijn kinderen zijn behoorlijk onder de indruk.

Mijn oudste is dan ook heel stellig: die 25 euro die hij voor Sinterklaas van opa Sinterklaas heeft gekregen, zijn niet meer bestemd voor een xBox One-game maar voor het Rode Kruis. En mijn dochter gaat er in mee: alleen zijn haar euro’s bestemd voor arme kinderen, en niet voor het dagje shoppen dat de dag erop eigenlijk staat gepland.

Ik ben trots op ze

Dat ze beseffen dat er kinderen zijn die het een stuk slechter hebben dan zij. Dat ze op hun manier een steentje willen bijdragen om de wereld een klein beetje beter te maken. En weer voel ik de waterlanders prikken…

Lees meer van Chantal:

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. Pingback: Daya Jewelry: unieke sieraden met een verhaal. - mamaschrijft

Type to Search

See all results