De vraag die je nooit moet stellen.

Mariska is pas zes maanden geleden bevallen van haar tweede kind. Ze is weer aan het werk, en zit lekker in het ritme. Alleen die overtollige kilo's mogen er nog wel vanaf. Helemaal na een opmerking van een collega...

Het gebeurde een dag nadat ik dit verhaal van Joske op Mamaschrijft las. Verontwaardigd maar zeker niet verbaasd las ik de opmerkingen die ze krijgt over haar buik. Als je zwanger bent valt er van alles te zeggen over die buik. Te groot, te klein, het is overduidelijk een jongen (of een meisje), noem het maar op. Je zou zeggen dat op een gegeven moment mensen toch wel afleren om opmerkingen te maken over andermans figuur als de dame in kwestie zwanger is.

Enorme buik

Maar er is meer dat mensen schijnbaar nooit afleren, hoe vaak ze hun neus ook stoten (of verhalen horen van anderen die een enorme fout maakten). Here’s the thing. Ik ben zes maanden geleden bevallen van ons tweede zoontje. Ik had een enooooorme buik. En geloof me, dat heb ik destijds ook heel vaak moeten horen. Inmiddels ben ik weer 3 maanden aan het werk, lekker op de fiets, maar die laatste kilo’s, tja die willen er nog niet af. Twee zwangerschappen plus keizersnedes doen de strakke buikspieren ook geen goed, zullen we maar zeggen. En nou moet je van mij ook nog weten dat ik een heel erg holle rug heb en dus behoorlijk met mijn buik vooruit loop. Voelen jullie de bui al hangen?

De vraag

Ik stapte de vergaderkamer binnen in mijn nog-niet-zo-heel-erg-lekker-zittende jurk en ontmoette een collega die ik nog niet eerder had gesproken. We stonden te wachten op twee andere collega’s die wat later waren voor ons overleg. Mooi tijd voor wat smalltalk om elkaar te leren kennen dus we ploften in onze stoelen. De collega in kwestie vertelde enthousiast over zijn tweeling van 5 jaar en wat die zoal uitspoken, waarop ik insprong en vertelde dat mijn zoontje van bijna 3 bepaalde apenstreken ook al uithaalt. En toen kwam het. Hij keek naar beneden, naar mijn middenrif, en sprak de woorden: “En wat leuk een tweede op ko….”. Ik wist niet hoe gauw ik hem moest onderbreken: “…..ja, heel leuk zo’n tweede kindje, die is nu zes maanden oud.” Zijn gezicht heeft werkelijk waar alle kleuren van het rode spectrum gezien, de vlekken stonden in zijn nek. Ik besloot dat het voor de lieve vrede en let’s face it voor mijn eigen hachje, beter was als we er maar snel overheen zouden kletsen.

Aannames over zwangerschappen

Beste meneer (en met u alle andere flapuits van Nederland – m/v), wilt u NOOIT maar dan ook NOOIT meer aannames doen over zwangerschappen zonder dat de andere partij dit expliciet heeft verteld? Dankzij deze handige actie ligt de betreffende jurk in de prullenbak en mag ik van mezelf niet meer zonder corrigerend ondergoed de deur uit. U wordt bedankt.

Lees ook:

Over ‘goed bedoelde’ opmerkingen tijdens de zwangerschap.

Wanneer er geen roze wolk is na de zwangerschap.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results