Waarom ik dankzij Pokémon een knuffel zoals nooit tevoren kreeg.

Bas wilde er niet aan: Pokémon Go. Hij verbood zijn kinderen om het te spelen maar merkte al snel dat hij het beter over een andere boeg kon gooien.

Vervloekt heb ik ze. En uitgelachen. Dat ook. Best wel vaak zelfs. Ik begreep de lol er ook niet van. Waarom zou je in hemelsnaam met je telefoon in je hand op zoek gaan naar wezentjes die niet bestaan? En die dan vangen in een bal die niet bestaat om daar dan vervolgens mee te gaan vechten. Niet echt natuurlijk, maar op je telefoon. En niet overal en nergens, maar alleen op specifieke plekken.

Plekken die tot voor kort gewoon een verkeersbord, een rotonde of een kunstvoorwerp waren, werden ineens ook een ‘gym’. Wederom niet echt natuurlijk; alleen op je telefoon. En als je dan maar lang en snel genoeg tikte op je telefoon dan kon je winnen en zo’n wezentje in zo’n ‘gym’ zetten. Wow!

Uiteraard ging dat allemaal niet zomaar

Wezentjes vangen kostte vele ballen en bij het vechten wilde er nog weleens eentje sneuvelen. Niet getreurd; ook dáár was gelukkig iets op gevonden. Het hele land was van de ene op de andere dag bezaaid met virtuele stations waar je medicijnen, ballen en snoepjes voor je wezentjes kon krijgen. Gratis!

En natuurlijk was ook aan de fysieke gesteldheid van de spelers gedacht: door te lopen konden eieren worden uitgebroed (…) en met een beetje mazzel kwam er dan een uniek exemplaar tevoorschijn. En als echt alles tegenzat kon je uiteraard gewoon de virtuele shop in om voor echte euro’s alles te kopen wat je virtuele hartje begeerde. Kijk! Iets met een aap en een mouw!

Betutteling begint bij het pierenbadje

Ik vond er kortom nogal wat van en verbood mijn kinderen dan ook om aan deze onzin mee te doen.

Een beetje laf was dat wel, want mijn kinderen hebben nog geen telefoon, dus indirect richtte ik mij vooral tot mijn vrouw. Overigens een truc die ik sinds de geboorte van mijn kinderen tot in de finesses heb doorontwikkeld. Maar daarover in een latere blog meer.

Uiteraard waren mijn pogingen kansloos en al snel merkte ik dat er achter mijn rug om volop Pokémons gevangen werden. Ineens ging mijn zoon van 9 ook opvallend vaak spelen bij vriendjes die een telefoon bezaten. Steeds vaker ook verdween hij naar zijn kamer met een iPad onder z’n arm. In eerste instantie legde ik de link niet, maar na hem ‘betrapt’ te hebben bleek hij stiekem filmpjes van Enzo Knol te bekijken die Pokémon Go speelde en ondertussen tips gaf. Dit kón zo niet langer! Die wezentjes dreven een wig tussen mij en de rest van het gezin.

If you can’t beat them; join them!

Schoorvoetend en met de nodige tegenzin installeerde ik de app op mijn telefoon. Er gebeurde van alles in m’n scherm, maar ik snapte er weinig van. De volgende avond stelde ik aan m’n oudste zoon voor om een stukje te gaan wandelen. Hij begreep er niets van, want dat doen we eigenlijk nooit. Mokkend trok hij z’n jas aan en liep met me mee naar buiten. Eenmaal in het park om de hoek toverde ik mijn telefoon tevoorschijn en liet hem quasi nonchalant de app zien. Wat er toen gebeurde zal ik niet snel vergeten. Hij keek alsof hij water zag branden.

Alsof hij Obama en Trump samen een biertje zag drinken.

Alsof hij Oprah Winfrey in skinny jeans voorbij zag lopen. Alsof hij Gargamel met Grote Smurf de polonaise zag dansen. Alsof… U begrijpt wat ik bedoel. Vervolgens kreeg ik een knuffel zoals ik nooit eerder gekregen heb (en later ook nooit meer zou krijgen). Zeker een minuut stonden we daar. Maar het voelde als een uur. Als een dag. Ik had de kleine man intens gelukkig gemaakt. En heel eerlijk: mezelf ook.

Lees ook:

Witte platen in de ochtend

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results