Waarom mono-tasken mijn goede voornemen is.

"Ik heb er een haat-liefde-verhouding mee. Ik doe het als ik thuis ben, ik doe het op kantoor. Ik doe het op de wc. Maar ik moet het minder doen, is mijn goede voornemen."

Ik heb er een haat-liefde-verhouding mee. Ik doe het als ik thuis ben, ik doe het op kantoor. Ik doe het op de wc. Ik doe het in de auto. Ik doe het ’s avonds op de bank. Het geeft me eigenlijk heel vaak een lekker gevoel. En als ik het niet doe voel ik me een beetje onrustig.

Vriendinnen doen het. Collega’s doen het. Iedereen lijkt het wel te doen. Ik ken eigenlijk niemand die het niet doet. Maar iedereen zou er wel (gedeeltelijk) mee willen stoppen. Voelt toch wel dat het niet helemaal gezond is. Dat het anders zou moeten kunnen.

Er is al heel veel over geschreven. Over of het wel of niet werkt. En over hoe het is toegenomen de laatste tijd en wat daar dan de oorzaken van zijn. Over welke cursussen je kan volgen om ermee te stoppen. Of in ieder geval af en toe niet te doen. Maar ja, da’s makkelijk gezegd. Want helemaal zonder kun je toch ook niet als jonge ouders?

Waar heb ik het over?

Voordat je denkt dat ik het over neuspeuteren, nagels bijten of Candy Crushen heb: ik heb het over multi-tasken. Je kent het wel: die saaie vergadering lijkt nergens heen te gaan. Even je mail bijlezen, scheelt weer voor straks. Je staat in de file stil, je kan niet voor of achteruit. Even dat boodschappenlijstje maken. Een collega belt op je dag thuis met de kleine. Toch even opnemen en tegen beter weten in proberen een gesprek te voeren terwijl juist dan je peuter besluit dat het tijd is om te gaan SLOPEN (maakt niet uit wat :)).

Betutteling begint bij het pierenbadje

’s Avonds doodmoe op de bank ploffen, serietje aan maar dan ondertussen wel 500 What’s Appjes uitwisselen in meerdere groepen.

Als je bovenstaande voorbeelden leest zou je kunnen denken: dan doe je dat toch gewoon niet meer? Maar ja, da’s makkelijker gezegd dan gedaan. Want je probeert toch meerdere ballen in de lucht te houden: werk, gezin, vrienden, familie. En er zitten maar 24 uur in een dag, waarvan je er (als het lukt) toch graag een stuk of 6 tot 8 slaapt. Dus eerlijk gezegd ben ik vaak ook heel blij met mijn vermogen om te multi-tasken. Vind ik ook zelf dat ik er eigenlijk best goed in ben. Dat ik kan zorgen dat het eten voor morgen gekookt is, maar ook even met mijn moeder kan bellen om te vragen hoe het gaat. En ja, dan brandt het eten wel eens aan hoor, maar dat nemen we dan maar voor lief.

Toch merk ik ook wel dat het een soort verslaving wordt.

Maar één ding tegelijk doen voelt bijna saai of onrustig. En dat lijkt me toch ook weer niet goed, want ik ben er absoluut een voorstander van om dingen met aandacht te doen. Dus op maandag als ik thuis ben met onze kleine vent maak ik geen werk afspraken, bel ik collega’s terug tijdens het middagslaapje. En tijdens etentjes met vriendinnen laat ik mijn telefoon in mijn tas en alleen als er een oppas is check ik als zij op de wc zitten even of de kleine man wel slaapt. Maar ik merk dus ook dat ik op een doordeweekse avond op de bank onrustig ben, het gevoel heb dat ik veel meer aan het doen zou moeten zijn.

Echt een haat-liefde-verhouding wat mij betreft.

Mijn goede voornemen voor het nieuwe jaar is dan ook om van die onrust af te komen. Ik hoop dat voor elkaar te krijgen door ’s avonds mijn telefoon echt even weg te leggen (en dus niet naast je hoofd op de bank :)). Maar goede praktische tips zijn nog meer dan welkom! Dus wat doe jij om af en toe echt even te mono-tasken en tot rust te komen? Hoe zorg jij ervoor dat je niet constant aan het schakelen bent? En wat is jouw goede voornemen?

Lees ook:

Balans tussen spanning en ontspanning

Share this post:

Ook leuk om te lezen

    Volg Mamaschrijft

    Leave a Reply

    *

    Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

    Type to Search

    See all results