Waarom nemen we kinderen?

Ik kan met enige zekerheid zeggen dat ik geen kei ben in bevallen. Nu zeggen waarschijnlijk veel vrouwen dat ze het niet met plezier doen, maar bij mij is het echt een regelrechte ramp.

In het kort, zonder in details te treden: Twee keer ingeleid: 1 keer spoedkeizersnede met twee weken complicaties in het ziekenhuis en 1 keer na drie! dagen is het toch zelf gelukte n een beetje pomp. Maar toen weer twee weken in het ziekenhuis omdat de kleine geel zag.

Nooit meer

Het rare is dat ik na de eerste zei: NOOIT MEER, maar na eenjaar begon het toch weer te knagen en daar was nummer twee. Weer zei ik: NOOIT MEER. Maar nu bijna 2 jaar later is er toch weer een kleine opening gekomen voor nummer drie?!? Heb ik zo een slecht geheugen, houd ik mijzelf niet aan mijn woord, heb ik geen discipline (dat geldt nl wel voor chips),  of zijn die kloppende eierstokken geen fabeltje?

Natuurlijke aandrang

Het gevoel om een kleintje te willen zit zo verschrikkelijk diep, dat ik het moeilijk kan omschrijven. Het is een onderbuikgevoel, een warm gevoel rondom je hart en een vooruitzicht van een witte kerst met heel veel kinderen aan tafel. Een oerdrang om ons te vermenigvuldigen, lijkt vooral een vrouwending en merk ik niet vaak in mannen om mij heen. Ze willen het wel, maar hebben niet die natuurlijke aandrang om zichzelf maagzuur, interne onderzoeken, weeën, grote onderbroeken, pijnlijke borsten, slapeloze nachten en uitgeschuurde lichaamsdelen aan te doen. Mannen maken dit niet lichamelijk mee, hoe kan het dan dat een vrouw dit zichzelf wel aan wilt doen?

Waarom nemen we kinderen?

Het wonder 

OMDAT, vrouwen voelen de eerste schopjes, het wonder van de echo en dat dit echt in jouw buik gebeurt, het mooiste gevoel dat er is om jouw kindje voor het eerst in jouw armen te houden nadat hij net uit jouw lichaam is gekomen, de intieme momenten van borstvoeding die niemand kan evenaren en als hij mama zegt, dat JIJ zijn mama bent en de mooiste van de wereld bent.

Ik kan niet omschrijven hoe mijn gevoel groeit naarmate ze groter worden. De enorme liefde die met geen pen is te omschrijven en de grootste zorgen dat het goed met ze gaat zijn hartverscheurend.

Pleegkindje

Dit gevoel maakt dat ik mijzelf een supermama voel en trots ben op wat ik hebt bereikt (of geproduceerd). Voor mij is nummer drie een gesloten zaak, de babykleren zijn namelijk al verkocht, maar er is nog een plekje voor misschien een pleegkindje in de toekomst, wie weet. Maar ik zeg vrouw: Ga heen en vermenigvuldig U en geniet met volle teugen van onze kloppende baarmoeder of eierstokken. Het is zo fijn!

Freya (40) en moeder van twee prachtige jongens. Davi van 5 en Marley van bijna 2. Ik houd van eten en kook dan ook regelmatig voor mijn website www.froodyz.nl gemakkelijke recepten voor het hele gezin.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results