Waarom schreeuwen we tegen onze kinderen?

We schreeuwen allemaal wel eens. Volgens Moeddha ligt de oorzaak daarvan in onszelf. Als je wilt stoppen met dat geschreeuw zul je moeten achterhalen waarom je het doet.

Voor het eerst in tijden was ik ziek. Koorts, spierpijn, onder de dekens, in bed. Nergens toe in staat. Ziek. En als extraatje werd ik geconfronteerd met mijn buurvrouw en het schreeuwen naar haar kinderen.

Ziek in bed, terwijl alles doorgaat

Gedwongen overgave aan mijn volle holtes, mijn bonkende hoofd, mijn opgezwollen keel en mijn pijnlijke, zwetende, loeihete lijf. Ik probeerde me voor te stellen dat ik op mijn yogamat lag en concentreerde me op mijn ademhaling. Ik bleek redelijk makkelijk door mijn fysieke kwalen heen te kunnen ademen. Lastiger was het om de maalstroom die in mijn hoofd op gang kwam, voorbij te laten gaan. ‘Hoe komt mijn jongste vanmiddag uit school naar huis? Wie zorgt er vanavond voor het eten? Als mijn dochter haar afspraak met de tandarts maar niet vergeet. Zijn de kinderen wel met ontbijt op naar school gegaan? Hebben de jongsten brood bij zich voor de overblijf? Gymkleding? Ik kan niet naar het verjaardagsfeest van mijn oom. Heb ik nog meer afspraken vandaag die ik ook af moet bellen?’

Schreeuwende buurvrouw

En terwijl ik me in mijn bed lag over te geven aan het ziek zijn, het niets doen, het herstellen, hoorde ik onze buurvrouw schreeuwen. Geen noodkreet, maar ze schreeuwde naar haar kinderen. Naar haar twee jongetjes, ik schat drie en vijf jaar oud. Ik had haar wel vaker gehoord, maar er nooit aandacht aan besteed. Normaal gesproken ben ik onderweg en is er thuis veel afleiding, maar nu was het dus stil. Te stil. En de muren blijkbaar niet goed genoeg geïsoleerd. Het schreeuwen ging maar door. ‘Waarom doe je dat nou? Hou daar mee op! Ik tel tot drie! Uit mijn ogen! Nee he?! Luisteren! Doe es normaal! Ik zeg het niet nog een keer! Zijn jullie doof?! Als je nou niet heel snel…! Genoeg!!!

hond-ziek

Ik vroeg me af wat de jongetjes deden waardoor hun moeder zo geïrriteerd was. Ik hoorde hen namelijk helemaal niet schreeuwen, of rennen, of ruzie maken. Ik had ook niets horen vallen of kapot horen gaan.  Helemaal niets, alleen hun tierende moeder. En ik bedacht dat haar geschreeuw waarschijnlijk weinig tot niets met haar kinderen te maken had en veel met haar zelf. Was ze moe? Had ze een conflict met haar partner? Stress op haar werk? Zou haar moeder ziek zijn? Haar zus dood? Haar beste vriendin ongeneeslijk ziek? Waarom was haar lont zo kort en zat ze zichzelf zo in de weg? Waarom kon ze niet genieten van haar kinderen?

Ruzie via de app

Ongemakkelijk en confronterend

Het was ongemakkelijk om te horen. Te intiem. En confronterend. Ik wilde dit helemaal niet horen. En ik wilde vooral niet dat het me zo raakte. Ik werd er ongemakkelijk van. Onrustig. Ik wilde weg, ik wilde dit gevoel niet. Maar mijn zieke lijf kon niet anders dan blijven liggen. En ik ademde door alles wat ik voelde, net zoals ik mezelf door de pijn van mijn volle holtes en mijn gedachtenstroom had geademd. Eerst voelde ik de angst en machteloosheid die ik voelde als kind, als er bij ons thuis naar mij geschreeuwd werd. De onveiligheid. De eenzaamheid. Negen van de tien keer begreep ik helemaal niet waarom het gebeurde. Wat ik fout had gedaan. Meestal vluchtte ik naar mijn kamer. Dook ik op mijn bed, met mijn hoofd onder de dekens. En verdween ik in gedachten in een wereld, ver bij het geschreeuw vandaan.

Daarna voelde ik ongemakkelijke herkenning, schaamte, een gevoel van falen, schuld. Omdat ik zelf ook te vaak tegen mijn kinderen schreeuw. Hun gedrag niet in verhouding tot mijn tirades. Ik vind het vreselijk als ik het doe. Wil het niet. Maar toch doe ik het, reageer ik me op hen af. Vreselijk moeilijk af te leren, aangeleerd gedrag. Dat ik achteraf sorry tegen mijn kinderen zeg voor mijn geschreeuw en uitleg waarom ik het deed, verandert niets aan het feit dat ik gewoon niet tegen ze had moeten schreeuwen. Maar ik geloof wel dat het beter is iets te zeggen, te pogen te herstellen, dan niets. Dus ik verontschuldig me, altijd.

Waarom schreeuwen we eigenlijk tegen onze kinderen?

Je eigen machteloosheid/frustratie/agressie in de vorm van geschreeuw bij een ander neerleggen (want dat is, wat mij betreft, wat het is), dient geen enkel doel. Het heeft mijns inziens niets te maken met boosheid uiten. Een grens aangeven. Communiceren. Voor jezelf zorgen. Jezelf laten zien. Verbinding. Het is niet constructief. Het verwijdert vooral. Zorgt voor onbegrip. Afgeslotenheid. Angst. Er wordt wel gezegd dat schreeuwen oplucht. Ja, het laten ontsnappen van geluid ontlaadt. Maar dat hoeft niet op een verwijtende manier naar een ander. Dat kan je heel goed alleen doen. In je kussen bijvoorbeeld. Of met anderen erbij, maar niet op hen gericht. De schreeuwers die ik ken, zijn in ieder geval nog altijd niet ‘opgelucht’. Niet als ze naast schreeuwen niet ook aan een constructievere manier van conflicthantering doen. Ze lijken juist steeds meer nieuwe redenen te vinden om te ontploffen. Zolang je niet doorhebt dat de oorzaak van je geschreeuw in jezelf zit en je omgeving niet meer is dan een trigger, dan ga je nog een hoop moeten schreeuwen.

Ademen. Blijf ademen

En zo werd mijn dag ziek in bed een mooi leermoment. Ik realiseerde me hoe vaak ik nog wegloop van mijn gevoel. Me niet bewust ben van mijn gevoel. Als ik niet aan mijn bed gekluisterd was geweest die dag, had ik niet naar mijn schreeuwende buurvrouw geluisterd. En al helemaal niet toegelaten wat haar geschreeuw allemaal losmaakte in mezelf. En daar waar ik me vaak heb afgevraagd hoe ik moet loslaten, mijn verleden achter me kan laten, anders met emoties om kan gaan, hoe ik beter kan voelen, realiseerde ik me dat dit het dus is. Toelaten, ademen en laten gaan. Ieder moment van de dag. Niet forceren, vermijden of verzetten. Aanwezig zijn bij wat er is. En ademen. Vooral ademen. Ontvangen en teruggeven. Precies zoals mijn lieve yogajuf altijd zegt.

Lees meer:

Ruzie via de app

Hippe uitjes met je kind. Do or don’t?

Share this post:

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

5 comments

  1. Pingback: Waarom een koppig kind later rijk wordt - mamaschrijft

  2. Pingback: Waarom een koppig kind later meer gaat verdienen - mamaschrijft

  3. Pingback: Schoolziek. Omdat het soms allemaal teveel is - mamaschrijft

  4. Pingback: Werkende mama, dat schuldgevoel is echt niet nodig! * mamaschrijft

  5. Pingback: Mijn dochter zet een helix piercing en ik leg een ei * mamaschrijft

Type to Search

See all results