Wanneer het moederinstinct je faliekant in de steek laat.

Je zou denken dat je moederinstinct je dus echt niet in de steek laat. Dus wel he, Rianne maakte het mee.

Het was zondagavond tegen 23 uur, Yvé was al uren onophoudelijk aan het huilen. Nou ja, huilen? Het was eerder krijsen te noemen. Ik wist zeker dat ze pijn had, want niets hielp. Ze wilde niet drinken en zelfs de houdgreep van haar vader waar ze normaal binnen drie seconden stil in hangt, hielp dit keer niet. Hij liep de kamer door met haar bungelend voor zijn buik en toen ook hij zei dat hij niet wist wat er met haar was, raakte ik in paniek. Dan was er vast iets mis. Hij weet namelijk altijd heel goed te benoemen wat er met haar is. Dat varieert van ‘ze is moe want ze wrijft me haar handjes voor haar ogen’, of ‘ze heeft krampjes want haar buik borrelt’ óf (de laatste optie) ‘ze heeft honger want ze doet zo met haar mondje’. Heerlijk die simpelheid in categorieën en het stelt me altijd gerust want haar vader weet het wel.

Maar nu wist hij het ook niet! Wat moesten we doen?

Ze had een beetje verhoging, maar niet echt koorts. Geef je dan een zetpil? Mijn vriend vond van wel dus dat deden we dan maar. Nou ja, mijn vriend deed het, want ik vond het eng. Mietje als ik ben, durf nog niet eens een zetpil bij m’n dochter in te brengen. Yvé bleef onophoudelijk krijsen en mijn moederinstinct begon nu toch echt te vertellen dat er iets ernstig mis was. Dat werd dus bellen met de huisartsenpost, maar ik kwam er niet doorheen en om nou direct te kiezen voor optie 1 (de levensbedreigende situatie) vond zelfs ik – drama queen als ik ben – iets te ver gaan. Ok, wat nu? Mijn moeder bellen, zou menig vrouw zeggen maar helaas die optie heb ik niet meer. Ik bel een vriendinmoeder en vraag om advies, maar dat ritje naar de huisartsenpost was eigenlijk al besloten.

Op naar de huisartsenpost

Dus daar gingen we, in onze joggingbroeken met een baby gewikkeld in een dekentje op naar de huisartsenpost want mijn moederinstinct wist het zeker, er was iets goed mis!

Gelukkig was het niet druk en werden we goed ontvangen. Bijna schreeuwend naar de dames achter de receptie omdat ze me anders niet konden verstaan door het hysterische gehuil van mijn dochter vertelde ik wat er aan de hand was, nog net niet zelf huilend. We konden gaan zitten en zouden zo opgeroepen worden door de dokter. Daar zaten we dan in de wachtkamer, maar wat was toch dat geluid wat ik hoorde? Het was de koffiemachine (je weet wel die grote zwarte machines in ziekenhuizen en andere grote instellingen waar slootwater uitkomt voor 50 cent) achter me en de receptioniste die aan het bellen was. En verrek, ik kon mezelf weer horen denken! Dit betekende maar één ding: Yvé was gestopt met huilen.

Godzijdank, daar kwam de dokter.

Yvé? Werd er geroepen. Met schaamrood op de kaken liep ik als moeder Maria de dokter achterna. ‘’Wat is er aan de hand?’’ vraagt de dokter, die gelukkig zelf vrouw is en moeder vertelt ze later. Ze legt Yvé op de onderzoekstafel en daar gebeurt het, HET ultieme verraad: Yvé lacht naar haar! Oh, nu ga je lachen?! Maar net lachte ze niet hoor, al stamelend vertel ik de rest van het verhaal. Ik liet maar even achterwege dat het mijn moederinstinct was die ons hier bracht.

De dokter lief als ze is (gelukkig!) onderzoekt haar en komt tot de conclusie dat er niks mis is met haar. ‘Waarschijnlijk is het de zetpil die zijn werk doet, heel goed dat jullie die gegeven hebben’’, zegt ze nog in een poging om mijn schaamtegevoel weg te nemen. Ze vertelt zelfs dat ze ook wel eens zo heeft gestaan bij de dokter met haar baby die toen ook opeens stil was. Maar de damage is done voor mijn kersverse moederschap. Met het schaamrood inmiddels zo diep doorgedrongen in mijn lichaam dat ik sta te zweten in mijn joggingpak verlaten we de huisartsenpost, ik durf de receptionisten niet eens te groeten en doe net alsof ik de ogen niet voel prikken wanneer we haastig de deur uit lopen met een lachende Yvé in een dekentje gewikkeld. Heeft dat moederinstinct me dus mooi in de steek gelaten!

Dat moederinstict , komt dat direct met de geboorte of duurt dat even? Want ik heb zo het gevoel dat dat bij mij verre van feilloos is..

Lees ook:

Moeders, schep niet zo op!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results