Wat ben ik toch een gelukkeling.

We willen zoveel in het leven. Doelen die we willen bereiken, lijstjes die afgewerkt moeten worden en mooie spullen. Maar het echte geluk zit in de kleine momenten.

Zachtjes zingt ze de woorden van haar lievelingsmuziek mee. K3. Natuurlijk. Het is ‘tussendemiddag’ en haar grote broer wil overblijven op school. We eten samen een broodje en lezen nog een boekje. ‘Mama, zullen we nog even dansen voordat we weg moeten,’ vraagt ze terwijl ze haar mollige armpjes alvast uitnodigend in de lucht steekt. Met papa danst ze het liefst wild en luchtgitaarspelend door de hele kamer. Wij schuifelen, zoals verliefde stelletjes dat doen. Heel lief en heel langzaam. Ik til haar bijna 20 kg tellende kleuterlijfje op en zeg: ‘sterke benen meid’, waarop ze haar benen om me heen klemt. Ze zucht als de muziek begint en legt haar hoofd op dat plekje waar we als puzzelstukjes in elkaar passen. Zachtjes bewegen we door de kamer, terwijl ze de woorden mee murmelt. Ik voel de verliefdheid voor mijn dochter kriebelen in mijn lijf. Even staat de tijd helemaal stil en is er niets anders dan dit moment.

Het geheim voor een gelukkig gezin

Ik realiseer me dat groot geluk zit in kleine momenten.

De momenten van samenzijn en verbondenheid. Soms overschaduwd door piekergedachten, haast en alles wat nog moet. Maar ook door het idee dat geluk zit in grote dingen. Verre vakanties, een nieuwe jurk of een dikke auto. Mensen zijn verlangende wezens, dat zit nu eenmaal in onze aard. Vooral bezig met wat alles wat nog komen gaat. Doelen die we willen bereiken, lijstjes die afgewerkt moeten worden en spullen die we écht , nee écht, nodig hebben. Het risico is dat je die kleine geluksmomentjes mist omdat je hoofd alweer bezig is met het volgende op je ‘to do lijst’. Daarom deze quote; omdat het zo ontegenzeggelijk waar is en net zo makkelijk weer te vergeten.

‘Enjoy the little things in life, for one day you will look back and realise they were the big things.”

We kwamen bijna te laat. Ik moest op volle kracht op de pedalen van mijn fiets staan om voor de tweede bel in de klas te zijn. De deur is al dicht en juf staat op het punt om te beginnen. Snel kus ik mijn dochter gedag. Terwijl ik de klas uit loop en mijn meissie nog even aankijk zie ik een grote grijns op haar gezichtje. Ik grijns terug. Samen delen we dit mooie moment. En ik kan alleen maar denken; wat ben ik toch een gelukkeling!

Lees meer van Marissa:

Over jarig zijn en oma missen.

Help! Mijn kind is een friemelkind!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. Pingback: De 20 weken echo, het geslacht en hoe ik me voel! - mamaschrijft

Type to Search

See all results