Witte platen in de ochtend.

18 december 2016

“Papa!”

Ergens in de verte hoor ik iets wat verdacht veel op de stem van mijn jongste telg lijkt. Pfff… Toch wat eerder naar bed moeten gaan gisteren. Hoe laat is het eigenlijk? Quasi onopvallend probeer ik met één oog open een blik op de klok te werpen. Een oude truc die me aardig wat uurtjes extra slaap op heeft geleverd toen de kids nog ècht jong waren. Dit keer geen beweging naast me. Hmmm… Is het echt pas 6:07 uur? Op zaterdag? Die tijd hadden we toch gehad?

Inmiddels hoor ik de deur van de slaapkamer open gaan.

Ik probeer nog één keer mijn allerallerbeste papa-slaapt-echt-heel-erg-diep, want-zoals-je-ziet-beweegt-papa-niet-pose en wacht in spanning af. Door mijn jarenlange training weet ik inmiddels dat dit drie kanten op kan gaan:

  1. De meest voorkomende optie: de kleine man ziet mijn roerloze lichaam, realiseert zich direct dat papa vast heel erg moe is, loopt om het bed heen en maakt mama wakker. Zij staat vervolgens op en gaat met hem naar de woonkamer.
  2. Steeds minder vaak, maar toch ook nog regelmatig voorkomend: de kleine man ziet mijn roerloze lichaam, maar nog voordat hij überhaupt een keuze heeft kunnen maken staat mama al naast haar bed om met hem naar de woonkamer te gaan.
  3. Steeds minder zeldzaam: de kleine man ziet mijn roerloze lichaam, realiseert zich direct dat papa vast heel erg moe is, maar dat hij natuurlijk nooit zo moe kan zijn als mama en maakt mij resoluut wakker. Ik sta vervolgens op en ga met hem naar de woonkamer.

“Pahap!!”

Damn… dit begint verdacht veel op variant 3 te lijken. “Ja Tim?” hoor ik mezelf tot mijn eigen verbazing zeggen. “Papa. Weet je wat ik zat te denken net?” “Ehm, nee, om heel eerlijk te zijn niet echt jongen.” “Nou pap, ik vroeg me af wanneer we weer witte platen eten.” Witte platen… Witte platen? Tuurlijk, ik sliep nog half, maar witte platen? Ik had echt geen flauw idee waar hij het over had. In een poging niet al te onbenullig over te komen, pareerde ik: “Welke witte platen bedoel je ook al weer?” Tim dacht even na. “Nou, die in zo’n vierkant met groen en vlees”. Ik begreep werkelijk niet wat mijn kleine vriend bedoelde. “Lasagne?” hoorde ik ineens naast me. “Ja! Dát bedoel ik mama. Welterusten!”

Welterusten? Variant 4 was geboren…

Lees ook:

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Leonie Lindeboom

Mijn naam is Leonie, welkom op mijn website! Ik ben (uiteraard) moeder van inmiddels 3 kindjes. De jongste is nog een baby. Wij wonen in het altijd bruisende Amsterdam. Ons leven is vaak druk en chaotisch, maar bovenal is het heerlijk. Met ons vijven genieten we van alles wat de stad ons te bieden heeft en dat is elke dag weer een feest én een uitdaging. Genoeg om over te schrijven dus. Dit schrijven doe ik overigens niet alleen, maar samen met een aantal andere mama bloggers die allemaal hun eigen visie op hun leven met kids hebben. Veel leesplezier! Ben je ondernemer en wil je je bedrijf presenteren aan de leukste mama’s van Nederland? Of wil je zelf graag bloggen? Stuur een mail of bel even: leonievoormamaschrijft@gmail.com | 06-42204869.

Mis niks! Mamaschrijft op social:

Ook leuk om te lezen

Excuses van een nachtmoeder.

Excuses van een nachtmoeder.

Joske had zich altijd heilig voorgenomen om haar kind nooit bij haar in bed te laten slapen. Maar nu ze zelf een slechte doorslaper heeft, wil ze excuses maken.