Zo, ga je al naar huis?

Mariska besluit iets vroeger van haar werk te vertrekken om Guus op tijd van de crèche te kunnen ophalen, maar haar directeur kan dat niet echt waarderen.

De grote dag voor mijn zoontje is aangebroken: afscheid bij de babygroep op het kinderdagverblijf en de grote stap maken naar de peuters. Gisteravond hebben we braaf traktaties in elkaar gedraaid met rozijntjes en lintjes. Tja, voor wie doe je dat eigenlijk precies als je kleintje 1,5 is? Maar goed, niet het punt van dit verhaal ;-).

Veel indrukken

’s Ochtends brengen we samen Guus weg en wensen hem veel plezier. De camera gaat mee en de leidsters gaan een aantal gezellige foto’s maken van het feestje dat ze hebben voorbereid. We vertrekken allebei naar ons werk. Wouter heeft die avond een presentatie die hij aan het hele bedrijf moet geven en is daarom pas laat thuis. In de auto bedenk ik me dat Guus na zo’n dag vol indrukken wel doodop zal zijn aan het einde van de dag en dat het dus een gezellig ‘einde van de dag’ belooft te worden.

Balans tussen spanning en ontspanning

Eerder naar huis

Je vraagt je als lezer misschien af waar al deze details heen gaan. Ik zal ter zake komen. Aan het eind van de middag, 16:35, rond ik net een verhit gesprek af en bedenk ik me dat als ik er vanavond alleen voor sta, de rit naar Utrecht vanuit dit kantoor nog 45 minuten bedraagt en dat het een regenachtige donderdag is (= file!), ik misschien zo maar eens moet vertrekken. Met een scheef oog kijk ik naar de directeur van mijn afdeling die vandaag ook op deze locatie aanwezig is. Hij heeft vaak wat te zeggen over mensen die eerder naar huis gaan, hij werkt zelf namelijk zo’n 80 – 100 uur per week. Ik vind daar wel wat van. En toch, en toch ga ik opzichtig aan mijn collega vragen of ‘hij me nog wat input kan aanleveren zodat ik vanavond dat rapport kan afmaken’. Om maar te bewijzen dat ik weliswaar naar huis ga maar heus nog wel aan het werk ga vanavond.

Again: voor wie doe ik dit soort dingen eigenlijk?

En guess what? Als ik om 16:45 mijn jas aan trek hoor ik achter me: “Zo, ga je al naar huis?” Ik probeer het luchtig te houden met wat kantoorhumor: “ja, haha, halve dagen he”. Waarop ik toegebeten krijg: “had je die niet al op je mama dag op maandag?”.

En weet je waar ik nou zo boos om ben?

Ja, natuurlijk is die directeur op dat moment een hork. Tuurlijk kent hij het verhaal achter mijn schema voor vandaag niet. Tuurlijk weet hij niet dat mijn werk momenteel keurig op orde is en hoeveel werk ik verzet. Tuurlijk ben ik het meer eens met waar ik de prioriteiten leg ten opzichte van de zijne. En dat weet ik allemaal……

En toch ga ik met een rotgevoel naar huis. Ik ben niet zozeer boos op hem, maar boos op mezelf.

Lees ook:

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. Pingback: Debiteuren, crediteuren. Jiskefet anno 2016. * mamaschrijft

Type to Search

See all results