Zwangerschapsverlof voorbij.. weer aan het werk!

Mariska moet (uuh.. mág!) weer aan het werk en dat zorgt voor nogal wat mixed feelings. Heerlijk om weer aan het werk te gaan, maar toch ook weer niet...!

Mannelijke lezers, opgelet! Dit blog gaat over hormonen en de rare gedachtenkronkels die dat bij moeders teweeg brengt. Tenminste, bij deze moeder. Read and learn 😊. En vrouwelijke lezers, ook opgelet! Hoor het graag als jullie dit gevoel herkennen of dat ik moet concluderen dat ik de enige hormonale wiebelkont ben.

De mensen die mij kennen weten dat ik nogal een rationeel persoon ben.

Redelijk nuchter ook wel. Maar zodra de zwangerschaps-/ mama- hormonen om de hoek komen zetten ben ik net zo’n irrationele hormonenbom als ieder ander. Nog twee weken verlof en dan ga ik weer aan het werk. Eh nee, dan mág ik weer aan het werk. Eh nee, dan móet ik weer aan het werk. En in de aanloop daar naartoe ben ik de borstvoeding aan het afbouwen. En omdat ik alles heb gekolfd is dat héérlijk. Maar ook weer niet…. Say what?

Ik ben niet het type om thuis te zitten, dus je kunt je voorstellen dat zwangerschapsverlof niet helemaal mijn ding is.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heerlijk om te knuffelen met mijn lieve zoontjes en ben heel dankbaar voor de tijd die ik nu met mijn jongste kan doorbrengen voordat de rat race straks weer begint. Maar ik mis ook het hebben van volwassen gesprekken, over dingen na moeten denken, ja zelfs deadlines en de adrenaline die ermee gepaard gaat mis ik. Eerlijk gezegd kan ik dus niet wachten om weer aan het werk te gaan. En toch voel ik me er heel dubbel over!

Afgelopen donderdag ging Simon bijvoorbeeld voor het eerst wennen op de crèche en van tevoren dacht ik: oh heerlijk, een paar uurtjes voor mezelf, hoezee! En ja hoor, ook bij een tweede kindje stond ik vervolgens met lood in mijn schoenen bij de opvang en moesten de leidsters me vriendelijk doch dringend verzoeken om te gaan (ja echt, de deur werd voor me open gehouden 😊). Want hoewel mijn hoofd tegen me zei dat het even heerlijk zou zijn, dat Simon het fantastisch naar zijn zin zou hebben, dat ik de leidsters al ken en dat die súper lief zijn, zeiden mijn hormonen tegen me: “Hup, inladen die baby, terug naar huis, op de bank knuffelen en niet meer loslaten!”

Zo ook de borstvoeding.

Zoals ik al vertelde, heb ik alles gekolfd en de moedermelk met de fles gegeven. Je kunt je voorstellen dat dit met twee kinderen af en toe wel een uitdaging is (Guus, onze peuter van bijna 2,5 jaar, noemt kolven dan ook heel charmant melk duwen…. Ai ai!). Dus wat vond ik het een heerlijk vooruitzicht om langzamerhand te gaan afbouwen. Heb zelfs een advent kalender voor Wouter gekocht om samen af te tellen naar het einde van dat ‘gedoe’.

Maar toen ik van 4 naar 3 keer kolven per dag ging, liep de productie ineens terug. Ja duh, hoor ik je denken, dat is de bedoeling. Maar dat is natuurlijk niet wat mijn hormonen me influisterden. “Oh my God, nu krijgt hij straks minder moedermelk binnen en moeten we voedingen gaan vervangen. Heel gauw weer extra gaan kolven jij!” En dus heb ik de ene dag een enorm schuldgevoel over het afbouwen van het kolven en de andere dag ben ik ordinair aan het aftellen totdat die ellendige anti-lek-pads de prullenbak in kunnen.

Ik hou mijn hart vast als ik op 10 oktober weer aan het werk moet.

Het zal heerlijk zijn om weer naar de wc te kunnen wanneer ík wil, koffie te kunnen drinken die warm is en mijn hersens voor iets anders te gebruiken dan ‘wanneer heeft hij voor het laatst gegeten’. En toch zal ik die eerste dag waarschijnlijk ook vastgeplakt zitten aan mijn telefoon en ’s ochtends jankend bij de opvang wegrijden. Het is niet anders: wish me luck!

Lees ook:

Mensen zonder kinderen, zwangerschapsverlof is geen vakantie.

Op plusuur bij het consultatiebureau.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results