Van het Amsterdamse Vondelpark naar oude finca op Ibiza.

Droom tijdens dit koude weer ook wel eens van een nieuw leven in een zonnig oord? Mirjam nam de stap en neemt ons mee naar Ibiza.

Mirjam is fotograaf en eigenaar van Mirnicology. Samen met man en drie kinderen verhuisde ze in 2014 naar Ibiza. Op Mamaschrijft vertelt ze in een reeks blogs over haar nieuwe leven.

Daar zitten we dan. Mijn jongste zoon en ik, in het vliegtuig terug naar huis. Het is de eerste keer dat ik me realiseer dat thuis nu écht Ibiza is. Dat een paar dagen in Nederland aanvoelt als een korte vakantie, ook al was ik er voor werk. Ik kan niet wachten tot ik ‘ons’ eiland weer in zicht krijg en de landing wordt ingezet.

Ons Amsterdamse leven haalde ons soms in

Het begon allemaal ongeveer drie jaar geleden, maart 2014. We woonden in Amsterdam, in een heerlijk appartement aan het Vondelpark. Maar wel drie hoog en zonder tuin. Ons leven haalde ons af en toe in, met drie kids, werk en een soort van sociaal leven, familie en paarden die op een manege stonden en elke dag verzorgd moesten worden. Het was rennen, rennen, rennen.

Onze droom om ‘ooit’ met de kids de stap nog eens te maken om naar het buitenland te verhuizen, en letterlijk meer ‘buiten’ te leven, kwam dan ook steeds vaker ter sprake. De oudste was toen 13 en ging net naar de middelbare school. We kregen meer en meer het gevoel dat als we de stap niet nú zouden zetten, het voor de kids niet meer te doen zou zijn. Dan zouden ze veel te veel verweven zijn met hun leven in Amsterdam en hun vrienden.

Wat als we zouden verhuizen naar Ibiza?

Toevallig zat de oudste niet op zijn plek op zijn school, en was mijn dochter June uitgeloot voor de school waar ze graag heen wilde en waar al haar vriendinnen wél heen gingen. Een mooie gelegenheid dachten we, om het onderwerp eens op tafel te leggen. Wolf was nog 2, dus die vaarde overal wel bij. ‘Wat als’, probeerden we voorzichtig. Wonderbaarlijk genoeg reageerden ze allebei ontzettend enthousiast. Ibiza werd al gauw geopperd. Niet in de laatste plaats omdat mijn man en ik daar afzonderlijk van elkaar veel waren geweest, maar ook omdat ik altijd heb geroepen dat ik daar ooit heel graag zou willen wonen. De kids waren er echter nog nooit geweest. En ofschoon ze enorm goed reageerden, was het wellicht toch een idee om er eerst samen een keer te gaan kijken.

Heb jij een bijzonder verhaal?

Een oude finca middenin de bergen

In een speciale Ibiza gerelateerde groep op Facebook plaatste ik ‘random’ een oproep dat we opzoek waren naar een huis. Het liefst een finca, groot genoeg voor een gezin van vijf, met een hond en een kat en drie paarden. Want natuurlijk moesten die ook mee! Ik had mijn oude jongen ‘Apollo’ al mijn hele leven , en we hadden er net een paard bijgekocht, een veulen wel te verstaan, die we hadden gered van de slacht. En dan hadden we ook nog onze mini shetlander Pukka, die ook niet achter kon blijven. Ik ontving al snel reacties op de oproep. Het bleek een prima periode om op zoek te gaan naar een huis; laagseizoen en geen absurd hoge prijzen. We ontvingen ook veel aanbiedingen die nergens op sloegen. Van mini appartementen bijvoorbeeld.

Tot ik ’s ochtends een keer mijn mail opende en niet kon geloven wat ik las: oude finca in het noorden van Ibiza, heel rustige omgeving, middenin de bergen, 70.000 m2 grond, geschikt voor paarden, vijf slaapkamers en een zwembad! En de huur was prima te doen. Hetzelfde zelfs als wat we voor ons appartement in Amsterdam betaalden! Nicolaas, mijn man, en ik besloten om in april eerst samen te gaan kijken. We hadden nog een paar huizen die mogelijk geschikt waren, maar eigenlijk wist ik het wel. Dit was het! Wat een plek, bijna te mooi om waar te zijn. Vanaf het zwembad keken we uit over een vallei, dat ook nog bij de tuin bleek te horen. Er zat zelfs een heel compleet guesthouse bij, voor vrienden en familie, of misschien wel voor een B&B!

We zeiden ja tegen een nieuw leven

Met een buik vol vlinders vlogen we terug naar Nederland en boekten direct een ticket voor mij. Dan zouden we samen met de kids gaan kijken. Als zij ook positief zouden zijn, dan wilden we direct tekenen en op zoek naar geschikte scholen. Op de een of andere manier viel alles op zijn plek. De timing met de scholen was perfect en het huis was spot on. We konden alles en iedereen meenemen en eindelijk ‘buiten’ gaan leven! De kinderen vonden het geweldig en waren lyrisch over het feit dat ze een eigen zwembad kregen! Het antwoord op de vraag of we dan zouden verhuizen was een volmondig ja!

We tekenden het contract onder begeleiding van een Nederlandse gestoria (iemand die belastingaangiften etc doet, maar ook begeleidt bij het tekenen van contracten, red.). Pure noodzaak voor ons, aangezien we geen woord Spaans spraken. Eenmaal getekend dronken we flink wat champagne, voordat we weer terug zouden vliegen naar Amsterdam. Drie maanden later, september 2014, zouden we gaan verhuizen. Het begin van ons nieuwe leven onder de Spaanse zon.

Ook de kinderen kunnen wel wennen aan het Spaanse leven.

Ook de kinderen kunnen wel wennen aan het Spaanse leven.

 

 

 

 

 

 

 

 

Lees hoe het Mirjam verder verging op Ibiza:

Emigreren naar Ibiza.

Wonen en werken op Ibiza.

Het familieleven van Mirjam op Ibiza

Share this post:

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

2 comments

  1. Liza

    Geweldig om te lezen! Gaan we meer lezen over Mirjam en haar ervaringen?

  2. Pingback: De 7 leukste speelplekken in Amsterdam - mamaschrijft

Type to Search

See all results